Jestem fanem gier zespołowych – to nie ulega wątpliwości. Co prawda niezbyt często wybiegam na boisko w tzw. „realu”, lecz nader często rozgrywam spotkania w wirtualnym świecie. Ostatnimi czasy na moim dysku pojawił się chociażby najnowszy Pro Evolution Soccer czy FIFA 07 od Electronic Arts. Właśnie ta ostatnia korporacja uraczyła nas także kolejną odsłoną serii NHL, którą ostatnimi czasy miałem okazję przetestować. Muszę przyznać, że jestem niezwykle podekscytowany. Dlaczego? Tego dowiecie się z niniejszego artykułu, do lektury którego serdecznie zapraszam.

---

Nie wiedzieć czemu stało się tak, że ostatnią odsłoną sagi NHL, w którą grałem, była edycja przeznaczona na rok 2001. Z jednej strony to minus, lecz z drugiej edycję 07 będę mógł obiektywnie zrecenzować. Niestety autorzy nie zaimplementowali do gry filmiku wprowadzającego, a zatem po uruchomieniu programu od razu zostajemy przeniesieni do głównego menu. Wykonano je naprawdę z pomysłem. Uwagę przykuwa przejrzystość, estetyczność wykonania oraz zastosowana gama kolorów. Nie jest to najważniejsze, aczkolwiek miło, że nie musimy zmniejszać kontrastu czy jasności wyświetlanego obrazu, by nie dostać oczopląsu. Jeśli chcemy, możemy od razu rozegrać towarzyski mecz, wybierając na szybko dwie drużyny i przenosząc się na stadion. Bardziej ambitni gracze pewnie znajdą pocieszenie w kolejnych opcjach rozgrywki. Możemy zmierzyć się z przyjaciółmi w Sieci, rozegrać sezon lub wcielić się w rolę menadżera w trybie kariery. Co ciekawe, powróciła również możliwość rozegrania samych rzutów karnych.

Nowością w serii jest zmiana atrybutów, określających zdolności poszczególnych zawodników. W poprzednich odsłonach cyklu wszystkie umiejętności przedstawiono na podstawie takich wartości, jak szybkość, siła strzału czy kilku innych. Teraz wszystkich hokeistów przydzielono do kilku grup takich, jak Danglers, Snipers, Playmakers, Offensive Defensemen, Deffensive Defensemen i Power Forwards. Przyda to się nie tylko w sytuacji, gdy chcemy po prostu dowiedzieć się, czym charakteryzuje się dany gracz, lecz także wtedy, gdy chcemy porównać dwóch zawodników. Teoretycznie tak samo uzdolnieni hokeiści, teraz mogą się różnić małymi szczegółami, co w ostatecznym rozrachunku pozwoli nam spokojnie wybrać tego nieco lepszego. Z jednej strony to dobre rozwiązanie, lecz z drugiej niekoniecznie. Przykładowo podobne w serii Championship Manager nijak się nie sprawdziło. Zamiast atrybutów określanych w skali 1-20, co było dobrym rozwiązaniem, wstawiono parametry 1-100, co powoduje, iż zawodnicy oceniani na 78 czy 79 punktów i tak w samym meczu nie różnią się praktycznie niczym.