Jak wygląda rozgrywka? Otóż autorzy udostępnili mapę całego miasta podzieloną na cztery dość obfite części. Przez ponad połowę zabawy jedna z nich jest niedostępna, zaś w pozostałych trzech rywalizujemy z poszczególnymi gangami. By zająć którąś z prowincji trzeba wygrać większość wyścigów. Gdy już zajmiemy większą część terenu, przychodzi czas na zmierzenie się z szefem całej dzielnicy. Wówczas rozpoczynamy trzyetapową rywalizację z komputerowym oponentem. Najpierw ścigamy się w mieście, gdzie do pokonania mamy dwa okrążenia danej trasy, a później zostajemy przeniesieni do Kanionu. Tam wyścig podzielono na dwie części, w trakcie których trzeba zdobyć odpowiednią ilość punktów. Rozpoczynamy od gonienia przeciwnika, starając się go wyprzedzić tudzież skończyć wyścig jak najbliżej niego, by później uciec przed nim jak najdalej. Etapy te nie należą do trudnych, ba, są nawet i bardzo proste. Bardziej wprawieni gracze powinni pokonać „bossów” już za pierwszym razem, inni mogą mieć problemy nie tyle z uzyskaniem odpowiedniej przewagi nad rywalem, co z jazdą, bo w trakcie wyścigu nie można wypaść z toru, a o to nietrudno w niektórych miejscach, kiedy wchodzi się w zakręt z prędkością 200 km/h.

Jak już wspomniałem, by móc rywalizować z szefem danej dzielnicy, trzeba wcześniej wygrać kilka pomniejszych wyścigów. Konkretnie jest ich pięć rodzajów. Najbardziej prymitywnym ze wszystkich jest Circuit, podzielony zwykle na dwa okrążenia. Nieco bardziej wymagający jest Sprint, w którym to gracz ma wyznaczoną trasę w mieście – program jej długość liczony w procentach. Checkpoint jest już bardziej dynamiczny. W tym przypadku na trasie porozstawiane są punkty kontrolne, które musimy zaliczyć w odpowiednim czasie, by następnie odblokować kolejne premie czasowe. Speedtrap, podobnie jak wyżej opisany typ biegu, również wymaga od nas nie lada szybkości, lecz polega na przejechaniu poszczególnych punktów kontrolnych z jak największą ilością zer na liczniku. Później program podlicza wszystkie wyniki i ustala zwycięzcę (zatem nie trzeba przyjechać do mety jako pierwszy, by wygrać). I na koniec zostawiłem Drift – imho najtrudniejszy, a zarazem najbardziej wymagający i wciągający rodzaj wyścigu. Z góry mamy ustaloną trasę (szeroką lub wąską) i musimy jechać tak, by na zakrętach wpadać w poślizgi i mniej więcej posuwać się do przodu... bokiem. Wówczas gra nagradza nas odpowiednią liczbą punktów. Oczywiście wygrywa zawodnik, który zdobędzie ich najwięcej. Aha, i byłbym zapomniał – nie można jeździć po bandzie, gdyż wtedy automatycznie licznik zeruje aktualnie wykonywany poślizg. Poza wszystkimi wyżej opisanymi wyścigami, bierzemy również udział w wyzwaniach. Po którymś biegu na mapie nagle pojawia się informacja mówiąca, że dany gang zaatakował nasz teren. Jeśli nie zdecydujemy się go bronić, to automatycznie zostanie on zajęty przez konkurencję.

Osobny akapit warto poświęcić naszym pomocnikom. Naturalnie każda z person, która dołącza do naszego zespołu, charakteryzuje się unikalnymi zdolnościami, toteż programiści podzielili kompanów na trzy grupy: Blocker, Drafter i Scout. Zwykle w trakcie wyścigu pierwsza z wymienionych przeszkadza naszym oponentom na tyle, byśmy my mogli dojechać do mety jako pierwsi. Zatem blokuje ich, zderza się z nimi, etc. Druga natomiast została wyposażona w umiejętność tworzenia specjalnego tunelu na trasie, po przejechaniu którego gracz momentalnie nabiera większej prędkości. Trzeci, czyli Scout, jedzie z nami w wyścigu i ma za zadanie ujawniać nam jak najkrótsze drogi, którymi dojedziemy do mety (te oczywiście nie są zaznaczone na radarze, więc nierzadko trudno wpaść na to, by skręcić w jakąś alejkę, acz czasem zdarza się automatycznie pojechać nie tak, jak wskazuje nam mapa). Oczywiście nie ma możliwości zatrudnienia wszystkich pomocników jednocześnie. Zwykle w ekipie możemy mieć trzech kompanów, zaś na wyścig i tak zabieramy tylko jednego. Co ciekawe, kooperacja z komputerowym sojusznikiem owocuje zdobywaniem różnorakich bonusów, przydatnych choćby w sytuacji, gdy zgarnie nas policja.