Autorzy zadbali o to, by interfejs gracza był niezwykle intuicyjny i przejrzysty. Wobec tego postanowili stworzyć system, który zmienia opcje w zależności od misji, a także zaimplementować zadanie, które powoduje, iż niepotrzebne opcje zanikają w momencie, kiedy nie są przydatne (np. nie mamy odpowiedniej ilości pieniędzy na zakup czegoś, wtedy to jest nieaktywne).

Niestety, nie ustrzeżono się od szeregu niedociągnięć, które niestety psują dobrą zabawę. Bardzo często zdarzają się sytuacje, w których gra wyświetla komunikat informujący o potrzebie spaceru danego osobnika, ale nijak nie da się tego zrealizować, gdyż ów zwierz ma wokół siebie tyle miejsca do chodzenia, że głowa boli. A on, wraz z innymi przedstawicielami swojego gatunku gnieździ się w kupie na środku mapy. Innym razem dowiadujemy się, że jakiś świniak tęskni za kolegami, a stoi przecież obok stada świń. To jeszcze nic, moim zdaniem przegięciem jest jeszcze jedna sytuacja, w której pupilek będąc na drugim końcu mapki woła jeść i zamiast pójść do swojego karmidła, trzeba go przenosić, bo sam się nie ruszy. Potrafi tylko stać w miejscu i marudzić. To tyle z błędów. Jednak opowiem coś jeszcze. Otóż niesamowicie rozbawiło mnie to, jaką rozrywkę serwują sobie niektóre zwierzątka. Otóż widzimy na ekranie info „Chętnie bym przeskoczył przez przeszkodę”, więc stawiamy kamień i wtedy nasz podopieczny przez niego skacze, a my obserwujemy całą zabawę.

Wydawcą omawianej pozycji w naszym kraju jest firma Cenega, która na pudełku (Notabene nie jest to dvd-box, lecz duży karton, co niestety nie jest już dziś standardem i brzydko wygląda na półce. Chyba, że dystrybutor chciał, by opakowanie rzucało się w oczy...) umieściła napis „Gra po polsku”. Stwierdziłbym, że raczej po polskawemu, gdyż niektóre błędy językowe wołają o pomstę do nieba. Ale jak to ktoś niedawno powiedział, spolszczenia Cenegi są jak pudełko czekoladek – nigdy nie wiesz, co się trafi. Błędy (już niedociągnięcia, ale duże błędy) są widoczne gołym okiem. Przede wszystkim odpowiada za to metoda polonizacji polegające na podstawianiu pewnych nazw do formułki, przez co wychodzą niezłe kraczki. Króliki płci żeńskiej informują o swoich potrzebach w formie męskiej – to tylko czysty przykład... niedociągnięcia, nie błędu. Ja teraz zacytuje chyba najlepszy tekst, na który trafiłem, lecz nijak go pojąć nie mogłem: „Za budka z napojami zapłacimy za dużo”. Chyba większej „rekomendacji” nie trzeba. Dodam jeszcze, że WP2 kosztuje niespełna 60 złotych, co jest zbyt wysoką kwotą jak na tej jakości produkt.



W grze nie zachwyca również grafika, która co tu dużo mówić, sprawia wrażenie przedpotopowej. Konkretniej rzecz ujmując Wildlife Park 2 wygląda mniej więcej tak ślicznie, jak pierwszy Zoo Tycoon (zresztą spójrzcie na screeny). Całość wygląda jedynie ładnie wówczas, gdy patrzymy z góry. Wtedy zachwycać się można animacją postaci, zwierząt, roślin itd., lecz kiedy przełączymy się na widok z pierwszej osoby zauważymy, jak poszczególne elementy otoczenia dziwnie się poruszają, a zwierzęta notorycznie bezsensu powtarzają wykonywane czynności. Całość dopełnia aż jeden kawałek muzyczny, który przygrywa nam zarówno w menu, jak i w trakcie rozgrywki, lecz jego dźwięk zanika wówczas gdy przełączymy się do trybu FPP lub pogłaśnia w momencie oddalania terenu.

Wildlife Park 2 to niestety niezbyt udana produkcja. Nie oferuje ona niczego ciekawego. Fabuła jest, a właściwie jakby jej nie było. Grafika i muzyka wołają o pomstę do nieba. Całość może ratować jedynie to, iż produkcja zawiera bogatą bazę zwierząt i roślin oraz 20 misji (aczkolwiek myślę, że ocena byłaby wyższa, gdyby ilość etapów była mniejsza). Zatem wedle mnie uczciwą notą jest równa „piątką” z racji tego, iż tytuł trafić powinien do mniej wymagających użytkowników, czyli konkretniej dzieci powyżej trzeciego roku życia (przede wszystkim dlatego, że nie wymaga jako takiego zaangażowania, a rozgrywka jest bardzo prosta). Nikt inny raczej nie zasiądzie do tej produkcji na dłużej. No chyba, że bardzo się nudzi lub musi ją zrecenzować.