Za każdym razem zabawę rozpoczynamy od znalezienia odpowiedniego miejsca pod siedzibę króla (to tutaj ustalamy wysokość podatków) oraz spichlerz, gdzie od razu przeniesione zostaną towary żywnościowe, jakie otrzymaliśmy na początku. W budynku tym możemy racjonować żywność (ustalać wielkość posiłku) co, rzecz jasna, wpływa na naszą opinię wśród ludności. Pozostałe towary zostaną przetransportowane do przylegającego do siedziby magazynu. Warte zauważenia jest, że budowa nowego spichlerza możliwa jest jedynie tuż obok starego, tak by oba magazyny ściśle przylegały do siebie. Obok siedziby króla pojawia się ognisko, przy którym gromadzą się bezrobotni kmiecie. Ich liczba uzależniona jest od ilości domów jakie dla nich wybudowaliśmy (w jednym mieści się ich osiem) oraz od naszej popularności. Im jest ona wyższa, tym do zamku szybciej przybywa nowych rąk do pracy. Przez cały czas, towarzyszyć nam będzie skryba – osobnik umieszczony w prawym dolnym rogu ekranu, służący wszelkimi potrzebnymi informacjami na temat twierdzy - popularności, ilości zgromadzonej żywności itp.

Cała rozgrywka toczy się wokół surowców. Ich zebranie, jak i umiejętne wykorzystanie jest kluczem do odniesienia zwycięstwa. W twierdzy mamy do czynienia z pszenicą, mąką, chmielem, piwem, kamieniem, żelazem, drewnem oraz smołą. Dodać do tego należy cztery rodzaje żywności, jakimi są chleby, sery, jabłka i mięso. Wszystkie te towary wyrabiane są w rozmaitych budynkach. I tak, zanim do naszego spichlerza trafi chleb, będzie trzeba zasiać i zebrać pszenicę a następnie przenieść ją do młyna, który zaopatrzy piekarzy w mąkę potrzebną do jego wypieczenia. Cały ten schemat jest dość rozbudowany, niemniej jednak wcale nieskomplikowany i chyba nikt z średnim krajowym IQ nie będzie miał problemów z tym aspektem. W razie czego, polecam samouczek… ;-)

Napisałem nieco o popularności władcy. Wbrew pozorom jest to bardzo ważna sprawa. Na jego końcowy rezultat wpływa kilka sumujących się współczynników. Tak jak już wspominałem, uzależniony jest on od racji żywnościowych oraz podatków. Jednak to nie wszystko. Decydujący wpływ ma też ilość różnego typu żywności (wszak wcinać tylko chleb to żadna przyjemność), jak i zdarzenia niezależne od gracza – ślub króla czy odbycie się jarmarku. Swój udział ma też religia oraz karczma, w której serwuje się mieszkańcom piwo. Istnieją również obiekty, którymi możemy wpływać w sposób jednoznaczny na swoich poddanych. Budując rzeczy przyjemne (parki itp.) rozleniwiamy mieszkańców, ale za to jesteśmy przez nich wielbieni. Umieszczenie szubienicy czy urządzeń do katowania sprawi, że ludzie będą pluć nam w twarz, ale ich produktywność będzie o wiele wyższa.

Czymże by była strategia bez walki, o to jest pytanie…

Skoro wszystko, co tyczy się ekonomicznej strony gry mamy za sobą, przejdźmy do militariów. Gra oferuje nam wiele typów żołnierzy. Znajdziemy wśród nich łuczników, kuszników, włóczników, pikinierów, pałkarzy, wojowników i rycerzy. Do przygotowania kmiecia na wojnę będziemy potrzebowali koszary oraz sprzętu. Jego wyrobem zajmą się odpowiedni rzemieślnicy, a skorzystają przy tym ze zgromadzonego przez nas drewna, żelaza i skór krowy „pożyczonej” od hodowcy krów produkującego sery. Istnieją także cztery jednostki specjalne: kopacze - niszczący mury przeciwnika, drabiniarze - to chyba wiadomo, inżynierowie – obsługujący sprzęt oblężniczy oraz czarni mnisi, którzy czasem nawiedzają i wspomagają nasz zamek. Do obiektów militarnych zaliczyć możemy zbrojownię, w której przechowywane są akcesoria dla nowych żołdaków; koszary, w których najmujemy nowych wojów; mury (drewniane/kamienne) oraz wieżyczki i bramy. Także istotne są budynki i osoby wyrabiające dany typ broni – grotnicy, kowale czy garbarze.