Gra zawiera też drobne elementy RPG – nasze postaci mogą się bowiem rozwijać i to na kilka sposobów. Każdy z bohaterów ma specjalną rękawicę, za pomocą której może wysysać dusze z poległych przeciwników, które to potem dusze można wykorzystać w specjalnych punktach (służących również jako savepointy), aby podnosić poziom naszego ekwipunku – broni i zbroi. Co do broni – każdy z bohaterów ma właściwe sobie rodzaje, które znajduje w trakcie gry. Nasze narzędzia zniszczenia będą też użyteczne przy niektórych zagadkach – posiadają bowiem specyficzne cechy, które można wykorzystać na interaktywnych elementach otoczenia. Bohaterowie mogą też zwiększać maksymalną liczbę punktów życia i many (na te można trafić wśród dusz pokonanych przeciwników, a po uzbieraniu odpowiedniej ich ilości będziemy mogli wyprowadzić specjalny cios, zadający przeciwnikom znacznie większe obrażenia) – zrobić to można za pomocą specjalnych kryształów, ukrytych w skrzyniach zabezpieczonych zagadką-minigierką. Dodatkowo znajdziemy też nowe stroje dla wspomnianej wróżki Ako, które również zwiększą możliwości prowadzonych postaci.

Pośród zbieranych dusz można też utrafić punkty Oni. Po uzbieraniu pięciu takich punktów, będziemy mogli przełączyć naszą postać w specjalny tryb, w którym sieje zniszczenie porównywalne z kombajnem na polu pełnym zboża. Wprowadzenie dwóch epok dało twórcom nowe możliwości – w pewnym momencie nasze postaci znajdą się w tych samych miejscach – i jeżeli Jacques zrobi coś w przeszłości, będzie to miało wpływ na wygląd świata teraźniejszego. I odwrotnie – jeśli trafimy na mur nie do przejścia, to warto przełączyć się do przyszłości, na postać Samanosuke – a nuż ten mur już dawno się rozsypał?

Graficznie gra nieco odstaje od dzisiejszych standardów, ale zdecydowanie daje radę. Postaci i ich animacja wyglądają świetnie, lokacje prezentują się nad wyraz okazale, a efekty ataków specjalnych, czy też trybu Oni, cieszą oko. Tak samo jest z dźwiękiem – odgłosy broni, głosy bohaterów, czy wreszcie budująca nastrój muzyka naprawdę mogą zachwycić.

Gra jest dość krótka – ukończyłem ją w dwanaście godzin. Nadrabia to jednak ilością sekretów i bonusów do odkrycia – jeżeli jesteście miłośnikami tego typu zabaw, będziecie się czuli jak w raju. Nowe stroje, ekwipunek, zakończenia, a nawet zupełnie nowa historia, w której poznamy losy wojownika Heihachiego, czekają na wytrwałych graczy.

Podsumowując – Onimusha 3: Demon Siege, to świetna, doskonale zrobiona gra. Niesamowita grywalność, dobra grafika i dźwięk oraz masa bonusów sprawią, że pomimo niezbyt długiej historii będziecie do tej produkcji wielokrotnie wracać. W zasadzie jedyną rzeczą, której brakowało mi w czasie rozgrywki, jest brak multiplayera – momentami tu aż się prosi o cooperative! Jeżeli nie jesteś ortodoksyjnym, konserwatywnym fanatykiem klawiatury i myszki – idź, zaczaj się w krzakach i poluj na tę grę.