Gry konsolowe cieszą się na PC złą sławą. Konserwatywni komputerowcy zawsze będą narzekać na: „konsolową grafikę”, „konsolową fabułę”, „konsolowe sterowanie” etc. Pytanie tylko: kto ich w ogóle słucha? Trzecia część cyklu Onimusha zawitała na nasze monitory. Na kilkanaście godzin mój pecet przekształcił się w najprzedniejszą konsolę, z wszystkimi tego konsekwencjami. Przede wszystkim – bez pada ani rusz. Można próbować zmierzyć się z Onimushą za pomocą klawiatury, ale szanse powodzenia tego przedsięwzięcia są równe szansom na udane zwalczenie wszystkich lemurów na świecie przy użyciu płyty CD, gramofonu i szlifierki kątowej. Ja na szczęście pada w domu mam – więc wystarczyło podpiąć go do portu USB i już mogłem zaczynać zabawę.

---

Osoby, które zmierzyły się z poprzednimi odsłonami tego cyklu, z pewnością rozpoznają głównego sprawcę wszystkich nieszczęść – Nobunagę. Ta urocza istota po raz kolejny postanowiła, a jakże, zawładnąć światem. Być może znów wystarczyłby jeden odziany w lśniącą zbroję bohater, ale tym razem Nobunaga, wespół z szalonym naukowcem Guildensternem odkryli sposób, aby potężną armię odzianych w japońskie zbroje nieumarłych przetransportować w przyszłość, do roku 2004. Konkretnie do Paryża. Co więcej – nie przeszkadza mu to w równoległym atakowaniu średniowiecznej Japonii – a więc akcja będzie prowadzona dwuwątkowo. Otrzymamy zatem dwóch bohaterów, dzielnego samuraja Samanosuke, oraz francuskojęzycznego policjanta Jacquesa, którzy, aby nie było zbyt nudo, zamienią się miejscami – Jacques będzie hasał po Japonii, a Samanosuke zostanie wprowadzony w magiczny świat telefonów komórkowych.

Należy tu wspomnieć o pewnym dość ciekawym, a rzadko stosowanym w grach zabiegu. Otóż Jacques to nie kto inny, jak sam Jean Reno – znany francuski aktor. Użycza on postaci swojego wizerunku, głosu, a także nagranych przy użyciu techniki Motion Capture ruchów. Nie powiem – bardzo przyjemnie wyżyna się hordy wrogów, mając za swoje alter ego Leona Zawodowca. Historia przedstawiona w grze na pierwszy rzut oka wydaje się banalna – bo i czego więcej wymagać od chodzonej bijatyki – ale wraz ze zgłębianiem tego, co nasi bohaterowie zechcą nam o sobie opowiedzieć całość nabiera coraz większych rumieńców. Ponadto w grze spotkamy jeszcze kilka ważnych postaci – m.in. Michelle („znajomą” Jacqesa, którą w pewnym momencie dane nam będzie sterować), Ako (mała wróżka, która będzie pomocna, gdy bohaterowie zechcą się porozumieć między sobą), Heihachi (dzielny, japoński wojownik), czy Henry (syn Jacquesa).

Pora na meritum gry – czyli efektowną wyżynkę. Nie miałem pojęcia, jak bardzo to może wciągać. Kiedy za pierwszym razem zasiadłem do gry, nie oderwałem się od pada przez bite dziewięć godzin. Idziemy przed siebie, wybijamy przeciwników, znajdujemy wskazówkę mówiącą co robić dalej, wracamy do poprzedniej lokacji (wybijając przeciwników), odnajdujemy potrzebny przedmiot, idziemy do następnego budynku (dla odmiany wybijając nieco więcej oponentów), używamy przedmiotu, pojawiają się przeciwnicy, wybijamy ich – tak mniej więcej prezentuje się schemat gry. Pretekstem do bitki są właśnie typowe dla przygodówek zagadki, z cyklu „znajdź, przynieś, użyj”. Od czasu do czasu staniemy przed trudniejszą, wymagającą chwili pomyślunku łamigłówką – ot, w sam raz, aby palce mogły odpocząć. Całość jest nieziemsko wręcz grywalna!