Pierwsze wrażenie jest bardzo dobre. Animacja postaci faktycznie bardzo dobra i dokładna, grafika na poziomie, a gra na sprzęcie ciut lepszym niż ten opisany w wymaganiach minimalnych chodzi płynnie (ustawienia medium / high). Potem przyszła pora na meble przewracające się po „kaboom” – czyli silnik fizyczny. Wydaje mi się, że najlepszym określeniem, jakiego mogę użyć do opisania go, będzie słowo „niekonsekwentny”. Większość obiektów zachowuje się dość naturalnie – kiedy wpadamy na krzesło, ono przewraca się; kiedy w biegu uderzymy w biurko czy lżejszy stolik, te odchylą się do tyłu, a przedmioty, które na nich stały spadną na ziemię. Po strzale w ciało przeciwnika to odsunie się do tyłu, a gdy leży na łóżku czy stoliku, to powoli się z niego zsuwa. Po drugiej stronie barykady znajdują się natomiast właśnie łóżka – wyglądają na przyśrubowane do podłogi, bo choćbyśmy nie wiem, ile granatów pod nie rzucili, zawsze będą stały niewzruszenie na swoim miejscu.

Słowem „niekonsekwentny” można też opisać model zniszczeń otoczenia. Z jednej strony rozwalenie butelki czy szyb nie stanowi problemu, z drugiej natomiast – zdecydowana większość otoczenia jest kuloodporna. Możemy sobie hasać z pepeszką do woli, bez obaw, że coś zepsujemy. Parę razy zdarzyła mi się sytuacja, kiedy np. zastrzeliłem przeciwnika w windzie. Trzy czwarte jego ciała zignorowało obecność podłogi – w przeciwieństwie do pozostałej ćwiartki. I zwisał sobie potem taki biedaczek niezdecydowany – ani w te, ani we wte go silnik nie chciał puścić.



O czym oni tam gadają?

Co jeszcze mi się nie podobało? Po pierwsze – każdy, absolutnie każdy wojskowy (żołnierz, oficer etc.) przeciwnik pozostawia po sobie apteczkę. Momentami czułem się, jakbym otworzył drzwi sklepu ze sprzętem do pierwszej pomocy. Sprawia to bardzo nienaturalne wrażenie. Jeżeli twórcy chcieli na bieżąco regenerować zdrowie gracza, to można było to zrobić w o wiele ciekawszy sposób. Przecież nadnaturalne moce naszego bohatera dają ogromne pole do popisu w tej kwestii. Dalej - oddzielenie walki wręcz od pozostałych sposobów zabijania. Niezwykle denerwująca rzecz – kiedy przeciwnicy znajdują się blisko ciebie, ty odruchowo naciskasz jedynkę, bo tam w większości gier FPS znajdowałby się nóż czy inna broń krótkiego zasięgu, a tu ci postać wyciąga krótkolufowy pistolet. „Cholerka, zapomniałem”. Ale 50% życia już św. Mikołaj trafił. Naciskasz Shift, pistolet znika, pojawia się nóż, postać zadaje cios i chowa nóż z powrotem. Bo Shif” trzeba naciskać za każdym razem, kiedy chcemy uderzyć. Poza tym, gra reklamuje się jako niezwykle brutalna, krwawa i w ogóle. Może ja jestem psychopatą, ale kiedy widzę taką grę, to od razu przypominają się możliwości, jakie dawały oba Soldiers of Fortune. A tu lipa – ciała przeciwników są nietykalne, co najwyżej można im czapkę strącić, albo dziurkę gdzieniegdzie wykonać. Z zabawy w rzeźnika nici.

Podsumowując – co w grze jest zrobione dobrze? Specjalne umiejętności naszego bohatera, jak choćby tarcza powstrzymująca kule, a w późniejszych fazach gry typowo „matrixowe” triki. Walka dająca satysfakcję. Dość ciekawa historia. Niezła muzyka, dźwięki, odgłosy, wystrzały z karabinów. Autentyczne bronie z okresu II WŚ. Bardzo ładna grafika i animacje postaci. I w sumie jeszcze całkiem sporo rzeczy. Jeżeli twórcy ograniczą liczbę apteczek, dopracują niektóre elementy, wyeliminują błędy - może być z tego bardzo sympatyczny tytuł. Jak ulał pasuje tu więc – „pożyjemy, zobaczymy”.