W 2003 roku na półki sklepowe trafiła pierwsza część recenzowanej gry, która okazała się przeciętną wyścigówką jakich wiele. Pomimo słabego startu panowie z Synetic nie zniechęcili się i w efekcie dwuletniej pracy pojawia się World Racing 2. Tytuł, który jak się zaraz okaże, jest nieporównywalnie lepszy od swojego dosyć słabego poprzednika.

World Racing 2 w przeciwieństwie do poprzedniej części nie skupia się wokół samochodów jednej marki, a wręcz przeciwnie. Do dyspozycji dostajemy około 100 licencjonowanych pojazdów różnych marek, m.in.: Mercedes, Alfa Romeo, Skoda czy Volkswagen. Dlatego żadnym zdziwieniem nie jest obecność takich pojazdów jak: VW Golf GTI, Skoda Fabia i Octavia, czy też klasyki: Morgan, AC Cobra . Gdybym chciał wymienić wszystkie samochody dostępne w grze, to mogłoby to zająć ładnych parę stron. Aby nadto się nie rozpisywać powiem tylko tyle, że pojazdy można podzielić na: klasyki, tuningowane, osobowe, wyścigowe/rajdowe, tak więc jak widzicie, sporo tego.

Ale to jeszcze nie wszystko. Liczba tras na jakich przyjdzie się nam ścigać jest nie mniejsza, niż ilość oferowanych nam samochodów. Co ciekawsze, zmagania toczą się nie na standardowo przygotowanych odcinkach, lecz na specjalnie zaprojektowanych lokacjach, które zostały podzielone na poszczególne trasy. Taki zabieg możemy znaleźć np. w polskim Xpand Rally, jednakże tutaj poziomy są stworzone z większym rozmachem. Dzięki temu przyjdzie nam zwiedzić m.in. Egipt, Włochy oraz Miami. Na tym nie koniec, trasy są bardzo duże i w żaden sposób nieograniczone – nie znajdziemy tutaj „niewidzialnych ścian” oraz barierek ograniczających swobodę jazdy. To, w jaki sposób dotrzemy na metę zależy tylko i wyłącznie od nas. Oczywiście najuczciwszym sposobem jest poruszanie się po wyznaczonej drodze, ale czasem pokusa aby zwiedzić zakątki danej mapy jest zbyt wielka. Kolejnym atutem plansz w World Racing 2 jest ich różnorodność – przemierzać będziemy pola, lasy, pustynie, zatłoczone miasta, a nawet takie miejsca jak lotniskowiec czy też tory wyścigowe. Tak jak wspomniałem drogi nie są „ogrodzone” barierkami itp. (co najwyżej drogę wskazują nam przezroczyste strzałki na zakrętach), tak więc trzeba uważać aby nie wypaść z trasy, a to naprawdę nietrudno. Nie raz w grach wyścigowych nie używaliśmy hamulca, aby się odbić od krawędzi i jechać dalej, tutaj taki zabieg nie zda egzaminu.

Kolejną ciekawostką, jaką rzadko możemy znaleźć w innych tego typu grach to sposób w jaki rozgrywane są poszczególne misje - wyścigi. Słowo misje nie padło tutaj bez potrzeby – zawody w jakich przyjdzie brać nam udział stawiają przed nami specjalne zadania, a tych jest kilkanaście. Przykładowo może to być osiągnięcie ustalonej prędkości lub liczby punktów jakie dostajemy za poślizgi. Skoro mowa o punktacji – za każdy wyścig dostajemy punkty dodatnie, jak i ujemne. Dodatnie zdobywamy za poślizgi, skoki, jazdę na dwóch kołach itp., natomiast ujemne za wszelkie skróty, kolizje i przepychanki z wozami przeciwników. Praktycznie każdy wyścig zawiera w sobie coś nowego, coś, co sprawia, że gra przyciąga nas na dłuższy czas. Niestety nie wszystko jest tak pięknie jak mogłoby się wydawać. A dokładniej chodzi o wyważenie poziomu trudności misji – czasem trafimy na banały a innym razem mamy poważny orzech do zgryzienia. Za przykład niech służy misja, gdzie mamy wygrać wyścig, zdobyć określoną ilość punktów za poślizgi, a to wszystko w określonym czasie. Może brzmi to prosto ale w praktyce takie nie jest. Kolejny mankament pojawia się w połowie ukończenia kariery – czasem musimy powracać do starych zleceń, ponieważ może nam zabraknąć kilku punktów, które pozwolą aby gra toczyła się dalej.