Programiści z Codemasters mają na swoim koncie głównie produkcje sportowe i wyścigówki. Do tych drugich zaliczają się gry z serii Colin McRae Rally, IndyCar Series i te najważniejsze, które przez lata wypracowały sobie tak wysokie noty wśród graczy na całym świecie – oczywiście TOCA Race Driver. Ostatnia gra z cyklu, TOCA Race Driver 2 była produktem przełomowym. Wyznaczyła jasne reguły na poletku symulatorów wyścigów samochodowych, jednak normy te okazały się tak wysokie, że jak dotąd TOCA nie znalazła godnego konkurenta (przynajmniej jeśli chodzi o pecety). Pojawiła się tym samym obawa, czy sami twórcy będą w stanie stworzyć coś o tyle lepszego, by zachęcić graczy do zakupu. Udało im się to tylko połowicznie, a przekonacie się o tym z tej recenzji, toteż zapraszam do lektury.

---

Główną domeną poprzedniej części było idealne odwzorowanie realizmu, co tak bardzo cieszyło maniaków wyścigów. Niestety teraz, grę pod tym względem nieco okrojono na potrzeby rynku, ale nadal prezentuje się świetnie. Dla fanatyków wprowadzono możliwość ręcznej obsługi sprzęgła, ale nie wiem ilu normalnych graczy skorzysta z tej opcji. Nieumiejętne korzystanie ze sprzęgła może bowiem doprowadzić do zgaszenia silnika lub… pospolitego kangura – zupełnie jak w rzeczywistości. Ponadto świetnie dopracowano model zderzeń. Zadbano, by kąt z jakim uderzamy w przeszkodę był adekwatny do uszkodzeń pojazdu. Oczywiście wszystkie „obrażenia” samochodu, oprócz efektów wizualnych, przybierają także ważną rolę w wyścigu. Lekkie uszkodzenia skrzyni biegów czy hamulca wciąż pozwalają na walkę o pierwsze miejsca. Gorzej, jeśli przyczyniliśmy się do szwanku układu kierowniczego, gdyż wtedy jesteśmy niemalże na straconej pozycji. Wszelkie defekty pojadu, a co trzeba zaznaczyć - każdy z nich reaguje na nie zupełnie inaczej, odwzorowano po prostu znakomicie. Nieraz, nawet jeden najmniejszy błąd może spowodować kraksę, po której nie będziemy mogli kontynuować wyścigu, no bo i jak jechać bez jednego koła… Optyczne uszkodzenia również prezentują się efektownie – urwane lusterko, podniszczona karoseria i wgniecenia wyglądają poprawnie.

„Nie oszczędzaj się, daj z siebie wszystko.”
Rozgrywka standardowo zostało podzielona na kilka trybów. World Tour to zwykłe wyścigi, w których – tak jak w poprzednich częściach – walczymy w kolejnych etapach (których jest 32), by zdobyć dostęp do coraz to lepszych pojazdów. Praktycznie każdy z ukończonych wyścigów jest podsumowany filmikiem, w którym sympatyczny grubas Rick nie stroni od różnych uwag na temat naszych postępów. Tryb Kariery Zawodowej został za to nieco odmieniony. Podzielono go na osiem kategorii wyścigowych, w zależności od pojazdów jakimi będziemy się ścigać – classics (prestiżowe bolidy z 80-letniej historii sportów motorowych), GT (jedne z najszybszych samochodów) czy Touring Car (agresywne wyścigi grupowe). Ostatnim trybem jest Tryb Symulacji, w skład którego wchodzi wyścig dowolny, próba czasowa, gra wieloosobowa (tryb split screen – dwóch graczy przy jednym komputerze) i potyczka sieciowa.

Oprócz standardowych bolidów, w grze mamy możliwość ścigania się bugami, gokartami czy ciężarówkami. Wszystkie z nich oparte są na licencjach – spotkamy tu oryginalne i dobrze odwzorowane modele i marki prawdziwych samochodów. Najważniejsze jest jednak to, że każdy z nich prowadzi się zupełnie inaczej. Odmienne jest właściwie wszystko: od łatwości wchodzenia w zakręt, przez ustatkowanie pojazdu przy wysokich prędkościach do najbardziej szczegółowych elementów, jak wrażliwość na uszkodzenia poszczególnych elementów czy podatność na poślizgi na danym podłożu. Warto wspomnieć, iż samochód możemy sobie odpowiednio stunignować. Możemy ulepszyć masę komponentów od sprzęgła i krzywki po zawór samoczynny i świecę. Nie muszę chyba wspominać, jak znaczącą rolę odgrywają one w osiągach naszego cacka.