Ostatnim elementem, który chciałbym poruszyć, jest tłumaczenie wersji PL. W moje łapki wpadła wersja z przetłumaczonymi napisami i już od początku sprawiała problemy. Tak dokładnie to tym kłopotem był Securom, który usilnie twierdził, że z powodu wykrycia zainstalowanego programu emulacyjnego nie może pozwolić na odpalenie gry. Chyba nie muszę dodawać, że producenta w żaden sposób oszukać nie chciałem, a to co mam zainstalowane na dysku powinno być wyłącznie moją sprawą. Niestety popularny "crack" także pomógł jedynie połowicznie, gdyż z powodu odmienności językowej po odpaleniu gry we wszelkich tekstach brakowało polskich znaków. Ostatecznie pomógł dopiero program oszukujący zabezpieczenia i wmawiający Securomowi, że próbuję odpalać grę z oryginalnej płyty, która była zresztą w napędzie. Dopiero doprowadzenie do tego paradoksu sprawiło, iż ujrzałem wreszcie logo Eidosa. Ponieważ już wcześniej miałem okazję testować angielską wersję gry, toteż miałem porównanie obu wersji językowych. Wszystkie teksty sprawiają wrażenie w pełni profesjonalnych, choć zdarzały się momenty, gdy niektóre kwestie przetłumaczono troszkę innaczej, niż wynikałoby to z kontekstu. Sprawiało to wrażenie, jakby osoby odpowiedzialne za wersję PL "przewaliły" tekst i nawet nie sprawdziły, czy potem w grze wszystko jest ok. Jednak największym mankamentem było słowo "burta". Występuje ono w momentach, gdy mamy okazję kogoś przerzucić przez barierkę. Problem w tym, że nasza rodzima lokalizacja nie rozróżnia burty od barierki czy balustrady. Zapewne stało się tak, gdyż wersja oryginalna posiadała tylko jedno określenie tej czynności, bez względu na okoliczności. Jednak dlaczego akurat burta a nie barierka? W grze przez burtę wyrzucić można kogoś tylko w jednej misji. W pozostałych mamy do czynienia jedynie z barierkami i balustradami. Tak więc posunięcie to wydaje się dość nielogiczne. Mimo tych małych wpadek i tak polonizację nowego Hitmana należy uznać za udaną.

Kolos na glinianych „podstawach”?

Oczywiście że nie! Chociaż cztery podstawy to trochę nierealne rozwiązanie, jednak idealnie obrazuje, że z tych jakże ważnych elementów można stworzyć coś dobrego, a jednocześnie nie przepełnionego żadnym z wspomnianych aspektów. Fabuła jest dobra, choć na Oskara z pewnością nie zasługuje. Cała jej otoczka, a więc aktorzy, lokacje i bronie są lepsi i gorsi, co jednak w dzisiejszych czasach jest standardem. Grafika jest ładna, choć nie oszałamiająca, a muzyka świetnie wpada w ucho, choć w większości nie koniecznie powala. O czymś zapomniałem?



Grywalność! To właśnie jest element, który trzyma to wszystko w względnym porządku i stabilizacji. Bez niego nie byłbym w stanie przechodzić każdej misji po kilkadziesiąt razy tylko po to, by poznać wszystkie sposoby wykonania zadania i sprawdzić, czy jestem jednym z lepszych na świecie. Jak dla mnie Hitman mógłby mieć grafikę z Pegazusa oraz dźwięki i muzykę z Amigi, jednak póki mogę załadować misję i zakończyć ją na tuzin różnych sposobów, próbując zrobić to możliwie szybko i cicho, póty Agent 47 będzie odzwierciedleniem mojej ciemnej, pragnącej krwi i flaków, strony. To właśnie grywalność i klimat jest podstawą Hitmana, a tego najnowszej odsłonie zdecydowanie nie brakuje. Nie grałeś? Zagraj! Grałeś? Zagraj jeszcze raz!