Jednostki dostępne dla nas, to w większości dobrze nam znane, nieznacznie zmodyfikowane wojska, oraz ich nowe typy. Znajdziemy tutaj barbarzyńskich wojów w służbie Rzymu, miotających oszczepami włóczników, balisty znajdujące się na konnych rydwanach, ciężkozbrojnych wojowników z długimi mieczami, chrześcijańskich kapłanów, kobiety-łuczniczki, kuszników, potężnie opancerzone konne jazdy wyposażone w miecze i inne, nowe jednostki.

Pozytywne zmiany, to nowe jednostki, zwiększony poziom trudności i sztuczna inteligencja komputerowych przeciwników, nowy podział polityczny świata gry, koniec z dominacją Rzymu, wzmocnienie barbarzyńskich nacji, bitwy nocne i przeprawy przez rzeki, ograniczenie przekupywania wrogich armii, sprawa religii, horda, możliwość plądrowania miast i wyboru gry bez ograniczeń czasowych w bitwach, nowe formacje.

Większych zmian nie zauważyłem w kwestii kolizji naszych jednostek z innymi obiektami. Często nasze wojska nie potrafią właściwie ustawić się w ciasnych lokacjach, takich jak miasto czy przestrzeń między drzewami. Czasami dochodzi do drobnych zgrzytów, jeśli chodzi o wykonywanie rozkazów, jednak ogólnie, nie jest źle. Rzeczą, która mnie nieco zasmuciła, jest fakt dużej wtórności jednostek różnych nacji. Czasami trudno wypatrzyć jakąkolwiek różnicę między składem armii poszczególnych narodów. Nie wzbogacono też systemu dyplomacji, poza tym, że możemy poprzez jednego dyplomatę porozmawiać tylko raz z jednym obcym dyplomatą. Jeśli porozumienie nie zostanie zawarte, ponowna propozycja zostanie zignorowana, nawet, jeśli będziemy chcieli podarować poprzez naszego dyplomatę jakieś kwoty pieniężnej. Nie zmieniła się także grafika i jakość dźwięków. Na szczęście nowy Rome dalej wygląda tak, jakby zgubny wpływ czasu zdawał się go nie dotykać.

No właśnie – „przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem” czy może „my, którzy idziemy na śmierć, kłaniamy się tobie” najlepiej nada się do podsumowania nowego dzieła Creative Assembly? Barbarian Invasion nie wnosi może do starego, poczciwego Rome’a zbyt wielu innowacji, ale to, co w sobie zawiera, powinno skutecznie na powrót zdobyć serce każdego gracza żyjącego dobrymi strategiami, którą z pewnością jest Rome, jak i cała seria Total War. Wraz z powstawaniem kolejnych części tego cyklu, twórcy starają się wszczepić do niej coraz to nowsze, lepsze rozwiązania, wzbogacić rozgrywkę, zwiększyć grywalność. Być może nie zawsze udaje im się dokonać zamierzonych celów (patrz tryb dyplomacji), ale i tak ostateczny całokształt stanowi łakomy kąsek dla każdego gracza interesującego się strategiami.