Ciekawym rozwiązaniem wydaje się wprowadzenie nowego podziału mapy gry. Niektóre miasta zostały usunięte, a niekiedy przesunięte w inne miejsce. Kształty prowincji, ich położenie i obszary również uległy dosyć istotnym zmianom. Wymusza to na graczu porzucenie dotychczasowych taktyk i wymyślenie planów podboju na nowo. Inną sprawą jest widoczny wzrost sztucznej inteligencji komputerowych przeciwników. Niekiedy armia przeciwnika zamiast maszerować prosto na nasze miasto głównym traktem, woli przekraść się między górami, przejść przez dzikie lasy, bądź zaatakować po zatoczeniu łuku dookoła miasta zyskując przewagę zaskoczenia. Wróg nie śpi, uważnie obserwuje nasze poczynania, wyczekuje chwili naszej słabości i jeśli ją spostrzeże, potrafi szybko zareagować, wykorzystując sytuację, w której się znaleźliśmy. A gdy zorientuje się, że ma niewielkie szanse na zwycięstwo w nadchodzącej bitwie, potrafi nająć lokalnych najemników, co do tej pory nie zdarzało mu się. Kolejną zmianą jest utrudnienie przekupstw dokonywanych za pomocą dyplomaty. Pamiętam dobrze sytuację, gdy do obrony całej Italii wystarczała mi grupa dyplomatów, którzy wychodzili naprzeciw wrogim armiom i za nędzną sumę potrafili przekupić oponentów, grzebiąc plany inwazji wroga. Na szczęście, teraz takie sytuacje nie zdarzają się zbyt często. Dowódcy armii są o wiele bardziej sceptyczni w kontaktach z naszymi dyplomatami, rzadko zgadzają się na układ, a jeśli już, to za sporą ilość pieniędzy. Niestety, nie poprawiono systemu dyplomacji zastosowanego w grze. W dalszym ciągu nasi partnerzy zmieniają zdanie jak w kalejdoskopie, a jeśli już dojdzie do zawarcia porozumienia, na przykład w sprawie wspólnego ataku na którąś z nacji, nasz sojusznik zachowuje się tak, jakby wcale nie uzgadniał z nami niczego. Chciałoby się, żeby dodano parę nowych opcji dyplomatycznych, które ułatwiłyby nasze relacje z innymi narodami.

Kontynuując jednak temat trybu strategicznego, niektóre plemiona zyskały pewną dosyć ciekawą możliwość. Jest nią opcja utworzenia hordy. Horda występuje między innymi u Hunów. Porównać ją możemy do krucjat z Medieval Total War. Hordę powołujemy w mieście, werbując lwią część jego mieszkańców do armii, tworząc z nich liczne, lecz słabe jednostki. Siła hordy tkwi w liczebności, która może się zwiększyć wraz z zajmowaniem miast i dalszym pozyskiwaniem podbitych mieszkańców w jej szeregi. Jest to jednak działanie autodestruktywne. „Wyczyszczone” w ten sposób miasto zaczyna się buntować, często porzucając narzuconą władzę i stając po stronie rebelii. Powołanie hordy nie jest może wspaniałym rozwiązaniem naszych problemów, ale jej pochód przez ziemie wroga może mieć naprawdę opłakane dla niego skutki. Wartym odnotowania faktem jest również danie nam nowej opcji po podbiciu wrogiego miasta. Do tej pory zdobyty gród mogliśmy przejąć bez zbytniego rozlewu krwi, sprzedać część mieszkańców w niewolę, bądź też dopuścić się mordów i plądrowania. Teraz dochodzi czwarta możliwość, a mianowicie plądrowanie zakrojone na większą skalę, a następnie porzucenie miasta, nie przejmowanie nad nim kontroli. Jest to według mnie całkiem miłe urozmaicenie. Kolejnym ułatwieniem jest dodanie nowego okienka, w którym bez problemu możemy odnaleźć naszych agentów. Zniweluje to przypadki, w których zapominaliśmy o istnieniu naszego dyplomaty, bądź szpiega, dowiadując się o miejscu jego pobytu dopiero w trakcie czytania informacji o jego śmierci ze starości.