Do dyspozycji gracza oddano pokaźny arsenał, zawierający około dwudziestu narzędzi zbrodni, zarówno w postaci broni stacjonarnej, jak i podręcznej. Jakichkolwiek fajerwerków nie należy się jednak spodziewać, ponieważ są standardowo karabiny maszynowe, karabiny snajperskie, jest bazooka, a także granaty. Bronie zdobywamy, znajdując je w skrzynkach na mapie lub podnosząc po zabitym przeciwniku (jednak trzeba to zrobić szybko, bo dana „pukawka” znika po chwili, jeśli jej nie zabierzemy). Realizmu dodaje grze fakt, iż nie możemy przenosić naraz kilku karabinów maszynowych, snajperki i do tego bazooki. Ograniczono naszego żołnierza do możliwości biegania z dwoma rodzajami broni palnej i np. granatem. Trzeba myśleć, co się bierze ze sobą do dalszej bitwy, a co zostawia na mapie, bowiem nie raz zdarzają się sytuacje, w których wystrzelamy wszystko z magazynku i musimy wracać pół mapy po poprzednią spluwę. Zdaje się to być denerwujące, ale czasem po prostu „pozbycie się” całej amunicji uniemożliwia wykonanie misji...

Medal of Honor: European Assault nie powoduje ślinotoku, gdy się na niego patrzy. Oprawa wizualna naprawdę pozostawia do życzenia, widać, iż jest to (a właściwie powinien być) moment, w którym twórcy winni zaserwować graczom pełnoprawny sequel na zupełnie nowym silniku (no i pewnie na nowej konsoli). Ale z drugiej strony nie można powiedzieć, ażeby od patrzenia w telewizor bolały oczy – grafika jest solidnie wykonana, postaci w miarę wyraźne zaś środowisko przyzwoite. Ale nic ponadto. Poza tym tereny na których działamy nas ograniczają. Jak już wspomniałem wyżej, nie możemy np. przeskoczyć prostych murków, czy też przeczołgać się we wszystkie miejsce. Również nie mamy możliwości rozwalenia sporej ilości rzeczy umieszczonych na mapie, zostawić śladów broni na ścianie, wejść do wody, doszczętnie rozwalić jakąś skrzynkę, etc.



Co zaś się tyczy muzyki, dostosowuje się ona do tego, co dzieje się na ekranie: w ważniejszych momentach jest bardzo dynamiczna, kiedy nic się nie dzieje po prostu ucicha, ażeby znienacka nas „zaatakować”. Samo jej wykonanie jest naprawdę dobre. Natomiast dźwięki – wystrzałów broni, jęków umierających żołnierzy, okrzyków, itd., po prostu perfekcyjne. Niezwykle realistyczne, dodające klimatu.

Muszę stwierdzić, iż nowe Medal of Honor jest solidną produkcją, zapewniającą – niestety – kilka godzin intensywnej zabawy, przepełnionej akcją, dynamiką, nieustającą walką. European Assault to bardzo klimatyczna gra, trzymającą w napięciu od początku do końca, w której autorzy – jak widać – przyłożyli się nie tyle do fajerwerków graficznych, efektów specjalnych, lecz popracowali nad grywalnością. I chwała im za to. Jednak z drugiej strony, mimo wszystko MoH: EA może nie przekonać do siebie bardziej wymagających graczy, którzy nie oczekują kolejnego dodatku do tej pierwszoosobowej strzelaniny, lecz liczą na nowy produkt a nie odcinek tasiemca (nie da się ukryć, że każdy MoH to oddzielny mission pack dodający powiewu świeżości do serii). Takowi niech się uzbroją w cierpliwość. Medal of Honor 2 na PlayStation 3 zapewne się pojawi.