Kolejna część sagi Medal of Honor, o podtytule European Assault (w polskiej wersji językowej „Wojna w Europie” – nie mam pojęcia skąd to tłumaczenie) niestety nie powoduje ani graficznej orgii, jest do bólu liniowa, jednakże pomimo to autorom udało dodać do niej „coś”, co przyciąga do konsoli na długie godziny (a właściwie powinno, bo gra jest bardzo krótka). Poza tym omawiany tytuł zdaje się być kolejnym kuponem odciętym od sukcesu pierwszej części, która zadebiutowała jeszcze na konsoli PSX (choć niektórzy żyją w błędnej świadomości, że Medal of Honor to gra rodem z PC).

Szczerze powiem, że po European Assault nie spodziewałem się rewolucji, ani tym bardziej ewolucji, lecz jedynie solidnej produkcji – starego, dobrego Medal of Honor. I muszę stwierdzić, że moje oczekiwania w pełnym stopniu zostały spełnione, aczkolwiek gra sprawia wrażenie robionej na szybko i uboższej. Ale szczegółowo o lokacjach za moment, najpierw zajmijmy się fabułą.



Tym razem bohaterem gry jest amerykański porucznik - William Holt, który służy w OSS (czyli brytyjskim Biurze Służb Strategicznych). Ów hero zostaje wysłany przez szefa w/w organizacji, czyli Williama „Dzikiego Billa” Donovana, na tereny Europy i Afryki Północnej, celem wykonania szeregu (dokładnie 11) misji na wrogich terenach. Zadania wypełniasz w latach 1942 – 44, czyli podczas II wojny światowej. Nie da się ukryć, że sama otoczka fabularna jest bardzo płytka i jest tylko pretekstem do zabijania setek wrogów, przesuwania dźwigni czy podkładania bomb. A jak wyglądają same misje? A to mamy za zadanie unicestwić silniki rakiet V2, albo niszczymy kwaterę dowództwa w ZSRR a konkretniej w Stalingradzie, zaś na samym końcu zostajemy skierowani na tereny zachodnie, gdzie w Ardenach próbujemy opóźnić kontrofensywę. Rozmawiałem z kilkoma osobami, które grały w European Assault i muszę stwierdzić, że ich opinie bardzo mnie zaskoczyły. Ja osobiście uważam, że fabuła jest bardzo ciekawa, jednak – jak to w FPS’ach bywa – równie dobrze mogłoby jej nie być, i wtedy radość z zabijania wrogów byłaby równie wysoka. Inni twierdzą, że to właśnie zróżnicowane misje – wg nich – dają całą frajdę z grania. No cóż, co gracz to opinia. Jednak w jednym można się zgodzić, nowy MoH jest niesamowicie grywalny, ale niestety krótki, przez co zanim się porządnie rozpędzimy, musimy już kończyć...

Sama rozgrywka nie różni się mocno od tej, którą znamy z poprzednich części. Cały czas jest to ten sam MoH (prawie). Jak zwykle przed rozpoczęciem danej misji otrzymujemy odprawę, program pokazuje nam na ekranie, listę zadań do wykonania (możliwe jest również odblokowanie celów pobocznych, ale to już wtedy, gdy biegamy po polu bitwy). Naszym głównym celem, poza - rzecz jasna - wykonaniem wszystkich głównych zadań, jest również ukończenie tych pobocznych i zdobycie medalu. Po zakończeniu etapu zostajemy ocenieni i odznaczeni, zależnie od wyniku jaki osiągnęliśmy, brązowym, srebrnym czy też złotym „krążkiem”.