W 2001 roku ukazała się pierwsza część przygód Serious Sama. Początkowo Croteam miało na celu pochwalenie się samym tylko silnikiem i jego sporymi możliwościami. Jednak ostatecznie stworzyli oni grę, o której chcąc nie chcąc trzeba powiedzieć, że wyznaczyła nowy kierunek w materii FPSów, czyli totalna, bezmózgowa, krwawa i co najważniejsze – odstresowująca rozwałka. Była to gra, w której wyłączaliśmy szare komórki i szliśmy stawiać czoła setkom różnorakich wrogów. Mamy rok 2005 – Sam Stone ponownie nas odwiedza w drugiej części swych przygód, a Croteam nie ma juz zamiaru tylko chwalić się możliwościami silnika.

Ktoś, patrząc na fabułę w SS2, mógłby powiedzieć, że jest naciągana. Jesli tak powie, to można bez obaw stwierdzić , że jest to człowiek kompletnie pozbawiony poczucia humoru. Dawno nie ubawiłem się tak jak to miało miejsce przy SS2. Fabuła to zlepek wszystkich znanych nam toposów, przewijających się w innych produkcjach od paru dobrych lat. Serious Sam 2 jest po prostu autoparodią. Bohater, w którego przyjdzie nam się wcielić, ma za zadanie znaleźć pięć części medalionu wykutego przez ślepego goblina. Kiedyś medalion składał się z jednej części, ale na potrzeby gry trzeba go było rozczłonkować, a poszczególne fragmenty rozesłać do pięciu odległych i róznych od siebie światów.

Światy to osobna bajka w - jak już wspomniałem, różnią się one od siebie nie tylko pod względem designu poziomów (a tych jest ponad 40), ale także wyglądem ras zamieszkujących te poziomy oraz przeciwników. Z reguły trafiamy do przywódcy rasy, a polecenie, które nam daje staje się naszym głównym celem.

Tubylcom zdarza się nam pomagać, ale ekipa Croteam nie obdarzyła ich zbyt wysoką AI.

No właśnie - AI. Tu dochodzimy do wyżej wymienionych przeciwników. Ludzie mający styczność z jedynką, wiedzą, że coś takiego jak AI w serii o Samie praktycznie nie istnieje. Atakują nas po prostu hordy przeciwników biegnących, pełzających, idących przed siebie. Nic poza tym. Nie znajdziemy tu wymyślnych taktyk, chowania się za elementami otoczenia. I co ważne – nie mamy prawa uznać tego za minus. To własnie bezmyślne armie wrogów są siłą napędową gry. Mam jednak zastrzeżenia co do zaprojektowanych postaci. Łącznie w grze zapoznamy się z tylko kilkoma modelami wrogów. Owszem, są ich setki, jest wiele odmian, ale właśnie odmiany to główna bolączka Serious Sama 2. Większość wrogów to wariacje na temat jednej postaci... jaśniej będzie na przykładzie – mamy podstawę – rogacza z rakietnicami i ten nasz rogacz występuje podczas rozgrywki w kilku rozmiarach. Jest on po prostu powiększony, czasem mniej, czasem bardziej – efektem jest jednak to, że fachowcy z Croteam w prosty sposób zrobili “coś z niczego”. Niestety, ten sposób nie przypadł mi do gustu. Podobny proces możemy zaobserwować, gdy spojrzymy na poszczególne, pokojowo nastawione rasy zamieszkujące światy, które odwiedzamy. Na każdej wyglądają prawie tak samo, zmieniony mają jedynie kolor skóry, szczegóły typu wielkość uszu, czy ust. Jednak podstawowa "bryła” pozstaje niezmieniona, niemal przez cały czas rozgrywki (na ostatniej planecie rasa jest już zbudowana chyba od podstaw). Można jednak łatwo znaleźć swoich ulubieńców, ponieważ nieraz pomysły autorów zaskakują błyskotliwością i bezsensownym humorem.