My, fani Gothica doprawdy nie jesteśmy rozpieszczani przez życie. Od czasu pojawienia się ostatniej części naszej ulubionej, najukochańszej gry, minęło sporo czasu. Może i był jeszcze dodatek do niej i to całkiem niedawno, ale nieziemsko spóźniony w porównaniu z innymi krajami świata. Nie ma co, fanem Gothica być nie jest łatwo, bo mimo, że gra świetna, niektórych przyprawia o mdłości swoją archaiczną grafiką. Jednak już dość tego psioczenia, bo powody do narzekania powoli odchodzą w cień. A to za sprawą nadchodzącej dużymi krokami nowej odsłony przygód Bezimiennego.

Trylogia Bezimiennego

W miejscu, w którym napisałem: „przygód Bezimiennego”, wcale nie miałem na myśli serii westernów z Clintem Eastwoodem w roli głównej. Kim więc jest wspomniany przez mnie Bezimienny? Dla tych, którzy nie mieli wcześniej przyjemności zanurzyć się w świat Gothica, opowiem wszystko od początku.



Czasy gotyku

Gothic jest grą cRPG, osadzoną w świecie fantasty. Bezimiennego, czyli postać, którą sterujemy, widzimy z perspektywy trzeciej osoby. Na podstawie tego zdania można by powiedzieć: „Gra cRPG, jakich pełno”, ale tutaj nie mogę się zgodzić. Tym, co odróżnia Gothic od zalewu podobnych mu gier, zawsze była daleko posunięta interakcja z otoczeniem. Odkrywając świat gry, możemy odczuć wrażenie, że świat wokół nas żyje własnym życiem. Gdy nieboskłon pokryją gwiazdy, a słońce zniknie za horyzontem, na nocne łowy wychodzą złaknione krwi bestie. W tym samym czasie w miastach karczmy i tawerny przeżywają prawdziwe oblężenie. Gdy noc odchodzi, a w jej miejsce wkrada się dzień, bestie wracają do swoich legowisk, zbierając siły na następną noc, podczas gdy w miastach budzi się życie. Kowal zaczyna pracę przy kowadle, kupcy zabierają się na targowisku, a żołnierze rozpoczynają swój trening. Wszędzie dookoła słychać, że miasto żyje. Gwar rozmów, nauki głoszone przez maga, ogień buchający z paleniska kowala, bulgotanie dochodzące z pracowni alchemika, czy odgłosy mlaskania, towarzyszące przy konsumpcji w tawernie to typowe odgłosy, jakich możemy posłuchać w mieście. A po pracy przychodzi zasłużony odpoczynek w domowym zaciszu, czy jak kto woli, w portowej spelunie. To właśnie za sprawą tego tętniącego życiem otoczenia gra zyskuje swój specyficzny czar i urok, dzięki któremu powraca się do niej często. Do tego dochodzi jeszcze olbrzymia swoboda rozgrywki i możliwość decydowania o własnym losie. Niestety, nawet tak wspaniała, mająca rzesze oddanych fanów ( wśród nich jestem także ja :)) gra, ma również swoje bolączki, które potrafią skutecznie zniechęcić do niej nowych graczy. Tymi słabymi ogniwami są: brzydka (jak na te czasy) grafika i nieudany model wykrywania kolizji, oraz dosyć skromny wachlarz ciosów (nie tak wielka według mnie, ale jednak wada).