“And here’s to you, Ms Robinson, Jesus loves you more than you will know, wo wo wo...“ Słowa piosenki o słynnej Pani Robinson, która stała się bohaterką książki Charlesa Webba oraz filmu ,,Absolwent” z 1967 roku (bynajmniej nie chodzi tu o produkt wysokoprocentowy ;) jak ulał pasują do wstępu recenzji filmu Z ust do ust. Jego reżyser, Rob Reiner, puścił wodze fantazji i pociągnął ową historię w ponad 30 lat po pojawieniu się wyżej wspomnianego filmu. To wszystko plus gwiazdorska obsada i żałosny komediodramat gotowy.
Sarah Huttinger wraz ze swoim narzeczonym leci na ślub siostry. W drodze towarzyszą jej liczne rozterki co do własnej osoby. Nie potrafi ona odnaleźć się w swojej własnej rodzinie. Przyczyniają się do tego brak wspólnych tematów do rozmów, zupełnie różny wygląd, odmienne poglądy... Jeszcze trochę by się tego znalazło. I oto co się dzieje po przybyciu do rodzinnego miasta - babcia Sarah jest Panią Robinson! Tą samą, o której nakręcono film i napisano książkę! Sarah zaczyna podejrzewać, że jej ojciec nie jest tak naprawdę jej biologicznym rodzicem. Nie może się go o to spytać wprost, gdyż zwyczajnie nie chce go ranić. Matka z kolei nie żyje od ponad 20. lat. W zaistniałych okolicznościach Sarah zaczyna dochodzenie na własną rękę i próbuje odszukać człowieka, który być może jest jej prawdziwym ojcem. W momencie, kiedy poznaje Bough Burroughs'a, sytuacja się jeszcze bardziej komplikuje. Więcej szczegółów już nie zdradzę, aby nie psuć potencjalnym widzom i tak wątpliwej zabawy z oglądania filmu.
Gra aktorów stoi na niziutkim poziomie. Kolejny film z Jennifer Aniston (po Wykolejonym), który nie przypadł mi do gustu. Nie mam na jej punkcie jakiejś obsesji, ani się na niej nie uwziąłem, ale po prostu jej gra nie przekonuje mnie. Tę samą uwagę kieruję do większości aktorów pierwszoplanowych - Kevina Costnera, Marka Ruffalo czy Richarda Jenkinsa. Nie jest to może ich wina, bo role, które otrzymali od reżysera, są rzeczywiście beznadziejne. Typowa romantyczna komedyjka, bez głębokiej historii ani powodów do przemyśleń. Chociaż nie, jedno przemyślenie ciśnie mi się na usta - starannie dobieraj komedie romantyczne, na które się wybierasz. Osobiście jakoś nie przeszkadza mi szczególnie ten gatunek, ale Z ust do ust to akurat kompletna porażka - jak dla mnie. Gromy ciskam więc nie tyle w aktorów, co w samego reżysera.
Jest i jasny punkt w tym całym żanującym obrazie - Shirley MacLaine w roli samej Pani Robinson. To ona nadaje temu filmowi życia, polotu i ratuje choć trochę przed kompletną klapą. To ona również jest sprawcą jedynych kilku uśmiechów, jakie zagościły na mojej twarzy podczas tego filmu. A publiczność na sali (szczególnie ta żeńska, która zdecydowanie przeważała) wręcz sikała ze śmiechu w trakcie kolejnych, absolutnie dennych żarcików. No cóż, jednak jaskółka wiosny nie czyni, więc i jedna Shirley MacLaine z kiczowatego filmu arcydzieła nie uczyni.
Szmira, szmira, szmira, szmira, szmira, szmira i jeszcze raz szmira! Wielkie nazwiska w obsadzie nic nie pomogą wobec beznadziejnej fabuły i podrzędnego humoru (czyżby widownia, z którą przyszło mi oglądać ów film była aż tak pusta?). Może paść zarzut, że to mnie przejadły się komedie romantyczne, które do tej pory uważałem za zjadliwe... Nie zgodzę się z takim osądem. Z ust do ust to po prostu słaby film, którego nie ratuje nawet świetna Shirley MacLaine w roli charyzmatycznej Katharine Richelieu. Mam nadzieję, że drugi raz w przeciągu najbliższych co najmniej trzech miesięcy nie trafi mi się najpierw do obejrzenia, a potem do zrecenzowania.
Ocena:
2.5/10
--->
