„We don’t need another hero” – śpiewa Tina Turner w jednym ze swoich znanych przebojów. Do takich samych wniosków dochodzę po obejrzeniu najnowszego obrazu w reżyserii Mikaela Hafstroma, który do tej pory nie miał na swoim koncie jakichś głośniejszych produkcji, choć zadebiutował już w 1989 roku. „Wykolejony”, bo o nim mowa, na kolana nie rzuca. Ot, typowa, amerykańska produkcja z dużymi nazwiskami w napisach końcowych.

Charles Schine (Clive Owen) to pracownik firmy, tworzącej reklamy. Prywatnie ma żonę i chorą na zaawansowaną cukrzycę córkę. Rodzice muszą czuwać przy niej praktycznie cały czas, aby w razie potrzeby podać niezbędne do życia lekarstwa. Praca nie przynosi Charlesowi satysfakcji, jednak jest o niebo lepiej płatna, niż jego poprzednie zajęcie. A pieniądze są potrzebne na leczenie córki. Państwo Schine odkładają oszczędności w nadziei, że w końcu uzbierają niezbędną sumę 100 tyś dolarów. Pewnego dnia, Charles, jadąc pociągiem, spotyka piękną Lucindę (Jennifer Aniston). Oboje opowiadają o swoich rodzinach, zajęciach, a wkrótce zaczynają ze sobą romansować i po pewnym czasie znajomości postanawiają ją skonsumować. W wynajętym pokoju zamiast scen miłości rozgrywają się jednak sceny niemal dantejskie. Znikąd pojawia się bowiem bandyta, Philippe LaRoche (Vincent Cassel). Terroryzuje on oboje kochanków, zabiera im wszystkie kosztowności, znęca się. Lucinda nie chce zgłosić donosu na policję, a LaRoche szykanuje Charlesa, żądając coraz większych kwot w zamian za nietykalność jego rodziny. Schine zostaje postawiony w patowej sytuacji...

Fabuła, wydawać by się mogło, niczego sobie, lecz tak naprawdę sztampą bije na kilometr. Owszem, jest jeden mało oczekiwany zwrot akcji, ale wyjadaczy kina w żaden sposób on nie zaskoczy. Początkowo jest nawet bez zastrzeżeń – Charles jest zastraszony, nie wie, co robić, popada w uzależnienie od LaRoche’a. Potem jednak następuje niesamowita wręcz metamorfoza – zamiast oddać sprawy w ręce organu ścigania, bierze wszystko na siebie. I ponownie jesteśmy świadkami tego, że zwykły Amerykanin z dnia na dzień staje się zawodowym killerem. Na tym polu jestem srogo zawiedziony, no ale w końcu taka natura filmu – musi być widowiskowy i efektowny.

Gra aktorów stoi na przeciętnym poziomie. Jennifer Aniston jest raczej bezbarwna, szczególnie w drugiej części filmu. Clive Owen, którego osobiście bardzo lubię, również gra zbyt statycznie, beznamiętnie. Lepiej prezentuje się za to kreacja Vincenta Cassela, choć jego dwulicowość nie do końca zgrywa się z jego wyglądem – zbyt łagodny na mordercę, zbyt parszywy na bliskiego współpracownika Schine’a, na jakiego kreuje się w oczach żony i córki Charlesa. Trzeba też kilka słów powiedzieć na temat Roberta Diggsa, znanego bardziej jako RZA. W filmie odegrał typowego „niggasa” i to z całkiem niezłym skutkiem. Zdecydowanie najlepsza kreacja ze wszystkich aktorów.

Cóż, muszę przyznać, że po obejrzeniu trailera spodziewałem się dużo więcej po „Wykolejonym”. Film oficjalnie należy do gatunku thriller/dramat, jednak nie dociąga ani do jednego, ani do drugiego. Twórcy podeszli do tematu trochę zbyt łagodnie, jakby bali się otworzyć całą gamę swoich pomysłów. Na pewno można było z tej historii wyciągnąć nieco więcej, ale i aktorzy trochę zawiedli. Do tego dochodzi mętna muzyka i mieszane ujęcia – raz lepsze, raz gorsze. W ten sposób otrzymujemy typowego średniaka, stąd ocena – 6,5. Na pewno nie jest to film, bez którego kinoman nie może się obejść, acz przyznam, że do nudy na seansie jeszcze trochę mi brakowało.

Ocena: 6.5/10