Dwie największe nowości w grze to grywalni Jedi/Sith i misje w kosmosie. Oba są wyśmienite. Możliwość gry wojownikiem władającym Mocą nie jest dostępna cały czas, gdyż to zbyt potężny bohater. Pojawia się Yoda, Ki-Adi-Mundi, Skywalkerowie, Darth Vader, Darth Maul, Hrabia Dooku i kilku innych, a każdy ma unikalne możliwości. Wszyscy jednak potrafią biegać w zawrotnym tempie, skakać na duże wysokości, wymachiwać z wprawą mieczem, rzucać i pchać dzięki Mocy. Każdy walczy swoim stylem, dysponuje różną gamą ruchów i kombosów. Ayla Secura ma dwa miecze świetlne, Darth Maul ma za to podwójny – na to też nie można narzekać. Jednak są nie tylko władający Mocą, ale jeszcze Jango i Boba Fett z wyrzutniami rakiet, miotaczem płomieni i plecakiem rakietowym. Kierowanie nimi jest proste i jakże przyjemne. Wprowadzenie tych postaci to mądry krok – choć potężne i strasznie grywalne, to jednak zrównoważone i nie burzące równowagi poszczególnych frakcji. Inna sprawa – bitwy kosmiczne. To ich najbardziej brakowało w części pierwszej. Cóż to za przyjemność zasiąść w myśliwcu przechwytującym TIE Interceptor i po kolei eliminować Rebelianckie myśliwce, albo w TIE Bomberze wysadzać poszczególne systemy statku wroga, takie jak osłony czy systemy podtrzymywania życia! System lotu jest prosty – tak samo jak postacią, można obracać się wokół osi równie prosto. Są także ruchy specjalne, jak np. gwałtowny skręt, czy zawrócenie. Można też wcielić się w komandosa, dzięki transportowcom dokonać abordażu i demolować wrogą jednostkę od środka! A tych jest po cztery dla każdej frakcji (bombowiec, myśliwiec wielozadaniowy, myśliwiec przechwytujący i transportowiec), co daje niemałą liczbę. Do tego dochodzą większe jednostki – korwety, frachtowce i duże okręty liniowe. Brakuje mi natomiast naziemnych misji z wykorzystaniem jednostek latających, zwłaszcza, że w części pierwszej gry występowały takie. Zaliczam to jako nieznaczny minus, do poprawki w dodatku. :-)

Oprócz postaci specjalnych różnych dla różnych map i misji występują także szeregowe jednostki. Tu także poczyniono znaczne zmiany względem części pierwszej. Imperialny Dark Trooper ma nową, energetyczną broń, Rebelianci wreszcie doczekali się silnych jednostek – Wookie są wytrzymalsi, a całkowicie nowi Bothanie mają urządzenia maskujące, pozwalające zniknąć na jakiś czas. Nie mogę jednak używać w tym czasie broni, ale mogą podkraść się za plecy wroga. Armia Konfederacji dysponuje teraz Magna Guardem – na wzór znanego z Epizodu III skocznego droida z wyrzutnią rakiet. Największe zmiany poczyniono w Armii Republiki – wszystkie jednostki wyglądają teraz jak w Epizodzie III, a pojawił się całkowicie nowy dowódca.

W grach LucasArts zarówno udźwiękowienie jak i muzyka zawsze stoją na najwyższym poziomie, w Battlefront jest jednak lepiej niż gdziekolwiek do tej pory. O ile dźwięki ciężko ocenić – są, brzmią dobrze, filmowo i wprowadzają pewien rodzaj realizmu, o tyle z muzyką już spokojnie można powiedzieć, ze wybrano najlepsze kawałki. Jest ich multum, są różnorodne, na każdej planecie inne, zgodne z filmem motywy. Dodatkowo dwa bardzo rzadkie utwory – z barki Jabby i sceny kończącej Powrót Jedi, które w Special Edition zostały usunięte. Jak ulał pasują do klimatu zwariowanej walki wszystkich bohaterów na raz. Nie będę jednak chwalił za to kompozytora Johna Williamsa, tylko twórców, bo to oni wsadzili tam te utwory!

Battlefront II to najlepsza strzelanka z Gwiezdnych Wojen i bardzo dobra gra w ogóle. Pozwala przeżyć niesamowite bitwy Sagi Star Wars i wciąga na długie godziny – tym różni się od części pierwszej. Nie zasługuje jednak na najwyższą notę, chociażby z powodu nie najlepszej grafiki, choć w niczym to nie przeszkadza, a daje dostęp do gry posiadaczom słabszych sprzętów. Szczerze mówiąc (pisząc), Battlefront II nie dostanie ode mnie najwyższej oceny dlatego, że zespół redakcyjny gry.mocny.com się na to nie zgadza. Sam zresztą miałbym pewnie potem z tego powodu wyrzuty sumienia. Battlefront II dostaje więc nie tylko ocenę 9, ale także moją gorącą rekomendację!!