Taka już jest dola recenzenta, że musi pisać na temat nie tylko gier światowych, ale też i lokalnych. Nie muszę chyba wyjaśniać, czym różnią się te dwa pojęcia. Mi po raz kolejny przyszło recenzować twór, który uznania może szukać na próżno za granicą. Z jednej strony to dobrze, że ktoś tworzy w naszym pięknym kraju gry, lecz z drugiej jednak trudno nie oprzeć się wrażeniu, iż ewidentnie mamy do czynienia w większości przypadków z produktami bardzo przeciętnymi. Nie inaczej jest z serią Maluch Racer i spółka. Rozumiem, że młodzi twórcy potrzebują jakiegoś zastrzyku pieniędzy do tworzenia lepszych gier, więc na początek wydają coś, co ma trafić w tę niszę tanich i przyjemnych, a przede wszystkim wzbudzających wspomnienia, tytułów. Niestety był już Maluch, był Poldek, był Trabi, a teraz karuzela zatacza koło i jest „nowy” kaszlak - Maluch Racer 2. Jak tak dalej pójdzie, to doczekamy się Cinquecento Racer’a i Lanos Driver’a, tudzież Punto Racing Challenge’a. Oczywiście każdy na rewolucyjnym silniku z trasami godnymi światowych hitów i ilością modeli do wyboru większą niż ktokolwiek mógłby wymyśleć. Jednym słowem - zapraszam do recenzji.

„Legenda powraca! Niezwykle popularna w Polsce gra, Maluch Racer, powraca już w marcu tego roku w zupełnie nowej odsłonie…”

Rzeczywiście mamy do czynienia z zupełnie nową odsłoną, czyli całkiem nowym pudełkiem. W grze mamy do wyboru tryb kariery oraz pojedyńczych wyścigów. Żeby jednak w pełni korzystać z trybu jednowyścigowego musimy najpierw po kolei odblokowywać wszystkie trasy jako zawodowy kierowca, aby móc później ścigać się do woli. Oczywiście o trybie multiplayer możemy sobie tylko pomarzyć. Wspinanie się po kolejnych szczebelkach kariery w grze polega na wygrywaniu kolejnych wyścigów, dzięki czemu zyskujemy dostęp do coraz bardziej różnorodnych modeli malucha oraz kolejnych tras do przejechania. Szalę goryczy przelewa niestety zbyt wyśrubowany poziom trudności, którego nijak nie można ustawić. Bardzo trudno jest wygrać wyścig, a każdy nasz błąd może być naszym ostatnim, bowiem nawet na prostej problemem jest dogonienie przeciwnika.

W Maluch Racer 2 do naszej dyspozycji jest dziesięć wersji kaszlaka. Począwszy od podstawowej, jakie widujemy na ulicach, a na bardziej lub mniej „podtuningowanych” wersjach skończywszy. Wszystko to wygląda kiepsko. Tu jakiś inny kolor, tam spojlerek i już mamy wersję rajdową. Oczywiście o odpadaniu jakichkolwiek elementów czy powstaniu znaczących śladów po stłuczce możemy tylko pomarzyć. Ponadto wszelkie uszkodzenia nie wpływają na naszą jazdę. Nasz maluch po prostu zawsze i wszędzie trzyma się podłoża. Tak samo jest z interakcją, która zaczyna się i kończy na pachołkach.