Opowiedzieć o Kajko i Kokoszu tak, by przekazać całą prawdę jest rzeczą nadzywczaj trudną. Komisk Janusza Christy, początkowo drukowany w kilku czasopismach, potem przez dłuższy czas w Relaxie, w końcu doczekał się zeszytów odrębnych dzieł. Pomysł wojów bardzo przypadł do gustu czytelnikom, którzy szybko poznali się na specyficznym humorze komiksów, czyniąc z nich legendę. Podobni do Asterixa i Obelixa byli jednak nadzwyczaj różni. Kajko i Kokosz to przede wszystkim produkt bliższy, szczególnie kilka lat temu, sercu przeciętnego miłośnika rodzimej kreski. Losy naszych bohaterów, wpisane w baśniową rzeczywistość Mirmiłowa, odniosły tak wielki sukces, iż mówi się o ekranizacji przygód dzielnych wojaków. Scenariuszem opartym na komiksie ma zająć się Mikołaj Korzyński, twórca scenariusza filmu “Chłopaki nie płaczą”. Za reżyserię ma odpowiadać Olaf Lubaszenko, a akotrzy zaangażowani w projekt (jeśli będzie miał okazję powstać, bo warunki niestety nie są sprzyjające) to Cezary Żak, Zbigniew Zamachowski czy Marian Opania. Tytuł: Dzień Śmiechały.



Można zauważyć zatem powrót Kajko i Kokosza. Widać to także w przemyśle growym, czego dowodem jest najnowsza produkcja rodzimego Mirage Interactive pod tytułem „Kajko i Kokosz: Szkoła Latania”.

Fabuła tej platformówki jest nieskomplikowana (i oparta na zeszycie o tym samym tytule): Kasztelan Mirmił zapragnął posiąść wiedzę o lataniu, udał się więc na Łysą Górę, gdzie mieści się Wyższa Szkoła Latania. By jednak czuć się bezpieczniej i raźniej zabiera ze sobą swych najlepszych druhów, czyli Kajka i Kokosza. Ubytek tak ważnych postaci nie uchodzi niestety niejakim Zbójcerzom, którzy zauważywszy pustkę w Mirmiłowie napadają na rodzinną wieś Kajka, Kokosza i Kasztelana Mirmiła. Udaje im się niemal całkowicie zapanować nad ziemiami Mirmiłowa, ale dzielni bohaterowie nie dają za wygraną. Wchodzą do miasta, by uratować Kasztelana i wieś, uważając na pułapki i walcząc ze złymi Zbójcerzami.

Akcja gry zaczyna się w momencie, gdy wkraczamy do kolorowej wioski. Przed rozpoczęciem rozgrywki wybieramy najpierw bohatera, którym będziemy chcieli odbić Mirmiłowo. Do wyboru są oczywiście Kajko, jak i Kokosz. Następnie wybór trudności (poziomy łatwy i trudny) i już możemy zagłębiać się w wirze walki i przygody.

Tak niestety wygląda to tylko w teorii. Gra podzielona została na 9 poziomów, przy czym wejście na każdy kolejny równa się ze zmianami w otoczeniu, we wrogach czy pułapkach, które trzeba zręcznie omijać.

Gra jest typową platformówką, a sterowanie nie powinno nastręczać większych problemów. Niestety - nastręcza. Niby klawiszologia jest standardowa, ale postaci ruszają się ospale, ociągają się i sprawiają wrażenie opóźnionych w rozwoju. Czasem trzeba kliknąć kilka razy by ruszyć Kajka bądź Kokosza z miejsca, czasem trzeba hamować na długo przed punktem, w którym chcemy się zatrzymać. Skakanie jest wyższą szkołą jazdy, bowiem pokonywanie powietrznych pułapek sprawia wielki problem właśnie przez niedopracowane reakcje bohaterów na działania gracza. Ciosy, jakie możemy zadać naszym wrogom są raczej szczęśliwym trafem, bowiem nijak nie można nawet spróbować przeprowadzić jakąkolwiek akcję skierowaną przeciw większej ilości wrogów. Cała walka sprawia więc wrażenie chaotycznego łupania gdzie popadnie, co wcale nie jest dalekie od prawdy właśnie przez wadliwe sterowanie.