Jakieś trzydzieści sekund zastanawiałem się, jak zacząć tę recenzję i doszedłem do wniosku, że zacznę od modlitwy. Panie (redaktorze naczelny), czemu zesłałeś na mnie to nieszczęście w postaci gry, która według polskiego wydawcy miała być najostrzejszym tytułem ostatnich lat i obowiązkową pozycją w gronie fanów shooterów? Wiem, jestem grzeszny, ale wolałbym już recenzować Pacmana niż Torrente: CHWDP.

Po tym jakże optymistycznym akcencie na dobry początek przejdźmy do sedna. Torrente to gra, a nie kolejna nazwa strony hostującej linki do nielegalnych danych w sieciach p2p. Dowiedziałem się tego w momencie, gdy w moje łapki wpadł właśnie ten tytuł. Torrente to także popularny w Hiszpanii serial telewizyjny, który siedem lat temu doczekał się nawet swojej wersji na dużym ekranie. Opowiadał on o otyłym policjancie, będącym całkowitym przeciwieństwem porządnych ludzi z odznakami. Nic dziwnego, iż ten pijak, zboczeniec i - mówiąc wprost - typ spod ciemnej gwiazdy stracił pracę. Jednak Torrente nie chce się z tym pogodzić i postanawia na własną rękę walczyć z przestępczością.

Tak też wygląda fabuła tejże produkcji. W Torrente: CHWDP do wykonania mamy blisko sześćdziesiąt misji i to jest oczywiście plusem tejże produkcji. Nasze zadania są dość zróżnicowane. Rozbrajamy bomby, eskortujemy VIP-ów, uczestniczymy w pościgach samochodowych czy dodatkowo dostarczać przesyłki w dane miejsce. Wszystko to jednak sprowadza się do jednego - należy nafaszerować ołowiem wszystkich, którzy spróbują nam przeszkodzić. Do tego celu mamy kilka pistoletów i karabinków, a nawet wyrzutnię rakiet. Jednym słowem - arsenał godzien polskiej armii. Niestety, wiele misji ma ograniczenie czasowe, więc zazwyczaj nie mamy możliwości spokojnie zmasakrować sobie naszych wrogów i „podziwiać widoków”. Co gorsza, sporym utrudnieniem jest całkowicie zbyteczny mały wskaźnik, który teoretycznie powinien nam wskazywać drogę do celu. W praktyce nie daje on nic, gdyż nie doprowadzi nas w żadne miejsce, a tylko może przeszkadzać. Z kolei misje z pościgami samochodowymi ograniczają się do strzelania w stronę pojazdu wroga, gdyż nasz samochód porusza się samodzielnie po wyznaczonej drodze.

Nasi wrogowie są wyjątkowo głupi. Zazwyczaj biegną wprost na nas i strzelają mniej więcej w naszym kierunku. Niektórzy potrafią nawet kucnąć, co wydaje się szczytowym osiągnięciem twórców w dziedzinie SI. Dodatkowo, aby nas zanudzić i całkowicie zniechęcić do tego tytułu, przeciwnicy w każdej misji pojawiają się w ilościach wręcz hurtowych, co sztucznie wydłuża „zabawę”. Z drugiej jednak strony nie ma się co dziwić. Przecież gry tego typu polegają właśnie na radosnej eksterminacji przeciwników. Szkoda, że zamiast cieszyć się z wirtualnych zbrodni, to płakałem i prosiłem wszechmogącego, aby kolejna misja wreszcie się zakończyła.