Polska jest krajem specyficznym, jeśli chodzi o produkcję gier. Niby mamy potencjał, ale jak przychodzi co do czego, to nawet nasi wschodni czy południowi sąsiedzi udowadniają nam, kto tak naprawdę potrafi stworzyć produkt bardzo dobry, cieszący się dużym powodzeniem nawet na zachodzie. W końcu takie tytuły, jak Mafia czy Operation Flashpoint pochodzą nie skądinąd, jak z Czech. Ukraińcy również szykują swój hicior, choć idzie im to niezwykle wolno. Mam tu na myśli oczywiście S.T.A.L.K.E.R.'a. W samym centrum tych wielkich tytułów znajduje się wielka dziura, czyli Polska. Mamy co prawda Chrome'a i Painkillera - produkcje dobre, ale nie wybitne. Co jakiś czas powstają nowe gry, z którymi wiązane są mniejsze lub większe nadzieje. Wybujanych oczekiwań nie spełnił także Mortyr 2. Tymczasem w moje ręce trafiła produkcja, o której niewiele się słyszało przed premierą. Spodziewałem się więc typowego średniaka, ale okazało się, że gra wybija się ponad przeciętność. Chodzi oczywiście o snake shootera (nie chodzi tu bynajmniej o naszego redakcyjnego kolegę, ale o gatunek ;) ) Gorky 02.

Sullivan po raz trzeci

Pierwsza część serii, wydana w roku 1999 i nosząca tytuł Gorky 17 była grą cRPG, w której walki odbywały się w trybie turowym. Dowodziliśmy w niej grupką żołnierzy, wysłanych na ekspedycję w celu odnalezienia zaginionych kolegów. Akcja gry toczyła się na terenach Polski, a na miejscu okazywało się, że w tajnych laboratoriach trwają eksperymenty na ludziach, mające na celu przeistaczanie ich w mutanty. Właśnie z takimi stworzeniami przychodziło nam walczyć. Gra została dosyć ciepło przyjęta... ale tylko na rodzimym podwórku, choć swą premierę miała również na zachodzie, gdzie ukazała się pod nazwą ,,Odium".

Cztery lata później studio Metropolis Software przygotowało kontynuację gry, jednak tym razem, miast cRPG otrzymaliśmy taktyczną grę akcji z elementami zręcznościówki. Właściwie trudno drugą część nazwać kontynuacją, gdyż był to prequel tytułu z 1999 roku. Wcielaliśmy się w niej w Cole'a Sullivana, który jest również głównym bohaterem Gorky 02. W Fabryce Niewolników przemierzaliśmy kolejne etapy tajemniczego laboratorium, gdzie trwały eksperymenty nad ludzkim DNA. Badaniom tym dowodził szalony naukowiec, Jacek Parecki, specjalista w dziedzinie genetyki. Dobrych zamiarów to on na pewno nie miał, toteż rząd amerykański wysłał naszego bohatera na misję, w celu powstrzymania doktorka. Plan się powiódł, jednak Parecki ponownie wraca do swych nikczemnych planów i jeszcze raz musimy stawić mu czoła.

Zostajemy wysłani do skutej lodem Arktyki, gdyż właśnie tam przeniosły się badania naszego głównego wroga. Fabuła rozwija się stopniowo, zaciekawia już od samego pocztku, kiedy to dowiadujemy się o tajemniczym projekcie ,,Szalony Iwan". Przeczuwamy, że coś niedobrego się święci pod skorupą lodu. Kolejne informacje dostarczają nam komputery, do których możemy się włamać oraz szefostwo, z którym utrzymujemy stały kontakt. Pomiędzy misjami oglądami wstawki filmowe, popychające fabułę do przodu. Historia jest bardzo dobra, niektóre elementy są zaskakujące. Twórcy zadbali o niespodziewane zwroty akcji, podnoszące dodatkowo napięcie podczas rozgrywki. Okazuje się, że nasi wrogowie również mają swoich wrogów, jednak ci nie okazują się wcale naszymi przyjaciółmi i ich także musimy się pozbyć. Przychodzi nam też walczyć z istotami nadprzyrodzonymi, swego rodzaju mutantami, przypominającymi zombie.

Jak już wcześniej wspomniałem, wcielamy się w postać Cole'a Sullivana. Jego sposób bycia od razu przypomina pewniaka, którego dobrze znamy ze Szklanej Pułapki (ave Willis). Zabawne komentarze naszego bohatera, czasem kpiące z niebezpieczeństwa, czasem typowo polskie, jak marzenia o flaszce na rozgrzanie urozmaicają rozgrywkę. Zakres umiejętności Cole'a nie jest niestety tak rozwinięty, jak w przypadku Sama Fishera, bohatera słynnego Splinter Cella. Możemy się jednak wychylać, skradać, iść, biegać, skakać i dźgać nożem, stosując uprzednio chwyt od tyłu. Nie jest więc źle, chociaż mogło być lepiej. Twórcy popełnili jednak kardynalny błąd, psujący przyjemność z rozgrywki w sposób znaczny. Bohater w trybie normalnego poruszania się, przemieszcza się zdecydowanie za wolno. Jest to uciążliwe szczególnie w pierwszych misjach, ale z czasem można się do tego przyzwyczaić.