Poza poziomem budowania i wyposażania domu, oraz poza poziomem życia właściwego (czyli jedzenie, nauka, zabawa – wszystko czynimy podobnie jak w Smisach – po kliknięciu na osobę bądź przedmiot pojawia się menu szczegółowe co mamy zrobić, np. przy umywalce możemy się ochłodzić bądź umyć ręce, z osobą możemy porozmawiać, pożartować i tak dalej) istnieją koncerty, na ktorych musimy się skupić. Koncert to nie tylko odbębnienie występu, ale bardzo ważne przygotowanie. Po nauce nowych kroków możemy wybierać nową choreografię, po zwiększeniu umiejętności wokalnych i stworzeniu nowych piosenek mamy ich większą ilość podczas koncertu. Przed występem właściwym wybieramy trzy elementy, jakie zaistnieją podczas występu. To oświetlenie, choreografia i efekty specjalne oraz piosenka. Wszystkie podzielone są na kilka rodzajów muzycznych – jak pop czy rock, bądź hip-hop, tak, by zadowolić odpowiednią widownię. Jak wygląda to w praktyce? Na przykład wybieramy efekty specjalne – wtedy latające serduszka odpadają, jeśli chcemy grać w rock'n'rollowym klubie, prawda? To samo z piosenką i choreografią. Wybieramy po kilka kroków do choreografii, kilka efektów i rodzajów oświetlenia. Gdy już wszystko będzie nagrane możemy przetestować i zobaczyć próbę takiego występu, albo od razu grać. Na ekranie monitora pokazuje się wtedy nasza postać na scenie, śpiewająca i tańcząca przy odpowniednich efektach. Gdy już znudzi nam się oglądanie kończymy występ, a wtedy nasza praca jest oceniana – ocenia się piosenkę, efekty, choreografię czy ubiór. Tutaj właśnie ważny jest odbiorca, bo mimo że podczas tworzenia koncertu nie jesteśmy ograniczeni do jednego typu muzycznego, to jednak pop może nie podobać się hiphopowcom.

Gdy zdobędziemy odpowiednie zdolności nasz mentor (osoba wybierana podczas tworzenia własnej postaci – może to być ona lub on, nadajemy jej imię i jest czymś w rodzaju agenta i powiernika) organizuje nam koncert. Pierwszy – w klubie Rock, co już naprowadza nas na odpowiednie zachcianki widowni. I tak wygląda większośc gry – zdobywamy nowe zdolności, zwiększamy poziom popularności (który określa pasek w dolnej części ekranu) i czerpiemy profity ze sławy.

Do Pop Life mam bardzo wiele zastrzeżeń. Po pierwsze pomysł może i ciekawy, ale fatalnie wykonany i skopiowany. Ta gra to The Sims z okropną grafika i przepełniona kiczem. Już przy tworzeniu postaci (kiedy wybieramy sylwetkę, jej ubiór, wagę) czułem się zniesmaczony. Jest kolorowo i łatwo, dlatego gra szczególnie przeznaczona jest dla młodego użytkownika (ale sądze, że młody miłośnik The Sims może być zrażony Pop Life'em). Wróćmy do grafiki – obrzydlistwo. Kolory sa pastelowe i może pewnie zadowolą dzieciaka (do kolorów się nie czepiam), ale to nie broni brzydkich sylwetek, beznadziejnej animacji czy poruszania się (nasza gwiazda podczas koncertu wygląda jak upośledzona małpa czy zepsuty robot), słowem: porażka na całej linii. Jeśli idzie o muzykę to już trochę lepiej, szczególnie podczas prowadzenia życia w domku, jednak i tutaj sięgnięto raczej po pop niż rock czy hip-hop w zdrowym wydaniu. Sterowanie jest intuicyjne, interfejs bardzo łatwy do opanowania, w czym pomaga nam samouczek i zdecydowanie najlepszy element gry – głos pani z samouczka. Świetna intonacja, ciepło, robota niewykonana po łebkach – tej miłej pani należą się oklaski, bowiem to jej głos trzymał mnie przed monitorem (jakkolwiek perwersyjnie by to nie zabrzmiało). Polonizacja jest solidna, chociaż ciężko ocenić ją obiektywnie przy nawale innych przywar.