AI (czyt. ej aj)

W przypadku Alexandra: The Herous Hour, mamy do czynienia raczej z ajajaj niż z AI. Jak przystało na hack'n'slash'a, umiejętności intelektualne naszych przeciwników zostały ograniczone niemal do minimum. Na swej drodze nie spotkamy żadnych zasadzek. Nasi przeciwnicy rzucą się na nas bez chwili zastanowienia, niezależnie czy są sami czy mają za sobą grupę towarzyszy. Walczą póki nie padną. Nawet łucznik widząc przed sobą naszego wielkiego siepacza Megacles'a nie ucieknie, pomimo, że w okolicy nie ma nikogo, kto stanąłby z nim do walki. Jest sam,i mimo że nie ma szans, stoi wrośnięty w ziemię. Czyżby wychowanie spartańskie? Nie, ponieważ tyczy się to wszystkich wojowników, jacy staną nam w Alexandrze na drodze. Dziwne jest też to, że przegrywający przeciwnicy nie stosują żadnych szyków lub ustawień obronnych. Stoją oni luźno w swobodnej rozsypce, nie kryją własnych pleców i ogólnie postępują albo jak nowicjusze, albo jak ludzie niespełna rozumu.

Narzędzia zbrodni

Narzędziami zbrodni, bo tak trzeba nazwać arsenał w Alexandrze, gdyż dokonujemy nim prawdziwej zbrodni ludobójstwa zaskoczył mnie mile. Panowie z Deep Silver postawili bowiem na hasło, że miecz mieczowi nierówny. Dlatego z pozoru taka sama broń ma różne parametry. To samo tyczy się tarcz i pancerzy. Te również, pomimo, że nazywają się identycznie i wyglądają też jak dwie krople wody, są zróżnicowane pod względem odporności na uderzenia i dają nam w ten sposób różną ochronę przed ciosami. To niewątpliwie jest pewien plus i podnosi nieco poziom realizmu całej rozgrywki.

Urozmaicenie

Czy Alexander jest grą urozmaiconą? W pewnym stopniu tak, ponieważ podczas wykonywania głównego zadania, to jest misji, możemy wykonywać różne questy poboczne. Przykładem na to może być przenoszenie kamieni z miejsca na miejsce w określonym czasie, z którym mamy do czynienia już na samym początku, bo w misji pierwszej. Ponadto, aby zdobyć doświadczenie, możemy skorzystać z ołtarzy rozstawionych na mapie. Aby uzyskać dodatkowe punkty doświadczenia potrzebne nam w końcu do zdobywania poziomów, musimy wykonać pewne zadania: trafić (klikając myszką) w określony odpowiednim kolorem przedział na prostej linii lub zebrać kilka takich samych obrazków uzbrojenia. Zadania te wymagają od graczy refleksu i spostrzegawczości. Urozmaicają nieco grę, choć czasami korzyści jakie możemy otrzymać nie są warte takiego zachodu.

Aleksander Wielki?

Zbyt mało dobrego można powiedzieć Alexander: The Heroes Hour. Gra jest w wielu miejscach niedopracowana, fatalnie wydana i odstaje od poziomu dzisiejszych gier średnich. Największym błędem, pomyłką czy też gafą ze strony firmy Deep Silver była próba połączenia ze sobą dwóch gatunków RTS i RPG. Twórcy wyraźnie temu nie sprostali. Szczerze wątpię, by Alexander wybił się i zrobił jako taką nawet karierę na rynku. Nie jest po prostu wart tych czterdziestu złotych jakie życzą sobie za niego twórcy. Wygląda więc na to, że fatum związane z Aleksandrem Wielkim trwa, a Alexander: The Heroes Hour jest kolejną jego ofiarą.