Każdy popularny ostatnio film musi mieć swoją adaptację komputerową (bądź odwrotnie). Taka moda? Iniemamocni to druga gra nawiązująca do animowanej produkcji pod tym samym tytułem, z którą mam styczność (pierwsza to Iniemamocni: Rodzinka, na którą nie ma mocnych – zabawa dla dzieci). Tym razem otrzymujemy produkt dla nieco starszych graczy...

Zabawa trwa

Po ukończeniu „Rodzinki” poczułem lekkie zainteresowanie Iniemamocnymi. Ciekawy pomysł (acz niezbyt oryginalny), sympatyczne postaci, więc czym prędzej odpaliłem drugą otrzymaną grę sygnowaną logiem CD Projektu, czyli Iniemamocni. Co odróżnia tę wersję od „Rodzinki”? Przede wszystkich tamta była wersją dla dzieci od lat 3, a właściwie zestawem 10 prostych mini-gierek. Ukończenie tamtej produkcji dla starszego gracza (jak ja) jest proste niczym konstrukcja młotka. Iniemamocni są dziełem przeznaczonym dla nieco starszej publiki (od lat 7), no i przede wszystkim to jest zręcznościówka. Po odpaleniu nowej przygody startujemy jako Bob (przypominam, że rodzina liczy sobie 4 osoby i niemowlę: Boba, Helenę, Wiolkę i Maxa), który stara się zatrzymać śmigłowiec. Początek rozgrywki jest także małym tutorialem – lektor krok po kroku omawia podstawowe aspekty gry i zapoznaje nas z interfejsem.

Skaczemy, bijemy...

I robimy szereg innych rzeczy. Zabawa polega właściwie na znajdowaniu drogi poprzez aktualny etap (co nie znaczy, że ta jest jakaś specjalnie zawiła – chwilę pobłądzić zdarzyło mi się raz czy dwa) i kopaniu tyłków różnym oprychom. Napotkamy mimy, strażników, roboty i inne dziwadła. Rozwalanie wrogów właściwie wymaga od nas używania tylko dwóch przycisków i czasem trzeciego do chwytów. Nie ma więc mowy o skomplikowanych combosach czy innych zawijasach. Nasi bohaterowie posiadają także atak specjalny, którego użycie wymaga poświęcenia cząstki mocy (ta się ładuje gdy niszczymy oponentów oraz za zbieranie specjalnych znaczków). Na każdym z etapów spotkamy po kilka checkpointów, które (w razie niepowodzenia) umożliwiają kontynuacje gry od miejsca ostatniego z nich. Co jakiś czas na drodze naszych herosów staną bossowie, jak wspomniany helikopter, za którym przez parę etapów uganiał się Bob i jego żona, czy mechaniczny robot (szczególnie upierdliwy). Walka z nimi przedstawia się w sposób klasyczny: ja wykonuję atak, on ruchy a, b, c. Warto dodać, że gra momentami bywa frustrująco trudna! Bardziej doświadczony gracz w końcu sobie poradzi, ale młodszy (do których produkcja jest skierowana) może nie dać rady. Przykładem niech będzie walka z robotem – gość posiada 3 „formy” (3 razy należy odebrać mu pełen pasek energii, a my walczymy na jednej – nie licząc apteczek), atakuje dość często, ciężko wyczaić moment do kontrataku, a „wtopa” w np. 3 „rundzie” oznacza konieczność walki od nowa. Sam męczyłem się z nim parę razy, a zginięcie po 15 minutach potyczki omal nie doprowadziło mnie do furii. Nie oznacza to, że są to elementy nie do przejścia dla normalnego człowieka, ale powiedzmy sobie jasno, że 10-latek będzie miał spore problemy.