Muszę przyznać, że specjalnie na ów tytuł nie czekałem. Kiedy jednak przyszła paczuszka sygnowana logiem CD Projektu z tą grą, to mój entuzjazm zaczął wzrastać z każdą sekundą…

Niestety, nie trwało to długo. Jak się okazuje, gra posiada błąd uniemożliwiający (przynajmniej w teorii – o tym zaraz) jej uruchomienie na niewielkiej ilości komputerów. Padło i na mój. Szukając pomocy na oficjalnych witrynach, niczego, co mogłoby mi pomóc, nie znalazłem. Istnieje jednak sposób na jej uruchomienie związany z ustawieniami firewalla. Po moim odkryciu zgłosiłem rozwiązanie Pomocy Technicznej CDP, a gra działała już prawie (nie licząc problemów na starcie) normalnie. Jednak pewien niesmak pozostaje…

Tactical entry begun…

Wszystkie misje rozpoczynają się od informacji podawanych przez dyspozytorkę 911, a następnie bardziej szczegółowe zapoznanie się z sytuacją przedstawia dowódca z drużyny zajmującej się kontrolą i wydawaniem rozkazów. Po dokładnym przeanalizowaniu zadania musimy wybrać ekwipunek dla naszej postaci i członków oddziału oraz wybrać, przy którym wejściu chcemy rozpocząć misję (nie zawsze dostępne). Wybory te mają pewne znaczenie dla sytuacji taktycznej i dają nam przewagę (bądź nie). Przykładowo, jeśli w odprawie słyszymy, że napastnicy to grupa dobrze zorganizowanych ludzi, nosząca ciężkie kamizelki kuloodporne i maski przeciwgazowe, a w dodatku to fanatycy nieulegający rozkazowi „złóż broń”, to już wiemy, że najlepszym rozwiązaniem jest Colt M4A1 z amunicją pełnopłaszczową, a że nie ma sensu zabierać ze sobą gazu CS.

Istnieje też możliwość wyboru zestawu przygotowanego przez twórców. Wystarczy wybrać specjalizację, jak np. specjalista CQC, pacyfista, zwiadowca itd. W zależności od dokonanego przez nas wyboru komputer sam dobierze odpowiedni ekwipunek.

Police, on your knees!

Jako że nasi podkomendni to policjanci, ich celem nie jest zabijać, ale ubezwłasnowolnić. Każdy terrorysta powinien dostać szansę na złożenie broni, a my sami zaś powinniśmy używać amunicji (przynajmniej tej ostrej) jedynie w celu samoobrony. To oczywiście czyni ze SWAT 4 grę taktyczną, a nie bezmyślną rąbankę w stylu Quake’a. Za każde nieautoryzowane użycie broni otrzymujemy punkty karne. Na najłatwiejszym poziomie trudności do zaliczenia misji nie potrzebujemy żadnych punktów (wystarczy wykonać zadania – troszkę ten poziom psuje zabawę), a dalej to odpowiednio 50, 75 i 95 punktów na 100 możliwych. Zyskujemy je za aresztowania czy zgłaszania przebiegu misji do centrali. Tracimy na przykład za zabicie podejrzanego (bez wezwania do poddania się) czy nie zgłoszenie stanu misji.

Skuć musimy zarówno zatrzymanych podejrzanych i cywili – problem w tym, że oni nie zawsze są chętni do współpracy, a można tego dokonać jedynie po uprzednim poddaniu się osoby, którą chcemy skuć. Jeśli chodzi o podejrzanych, to zastrzelić ich można (już bez straty punktów) po uprzednim wezwaniu do poddania się lub gdy ci pierwsi otworzą ogień. W praktyce jednak dość rzadko (w misjach, w których jest kilkunastu wrogów) uda nam się wszystkich skuć. Każda z postaci ma własne morale i to od nich zależy, czy pójdzie na ugodę, czy będzie kontynuować walkę (lub kłótnię w przypadku cywili). Zarówno podejrzanych, jak i zakładników można zmusić do poddania się poprzez ich oślepienie bądź jeszcze po dodatkowym użyciu gazu pieprzowego. Miałem kilka razy tak, że napastnik / cywil nie chciał w ogóle się poddać, więc jedynym sposobem był postrzał wykluczający z walki.