Kolejnym, jakże ważnym aspektem na samym początku zabawy, jest podjęcie decyzji o klasie postaci. Nie chciałbym tutaj od myślników wymieniać wszystkich dostępnych, lecz ogólnikowo powiem, iż można zostać wojownikiem, magiem, łotrem lub łucznikiem. Naturalnie dostępne podklasy charakteryzują się nierzadko zmodyfikowanymi umiejętnościami, toteż w przypadku chociażby magów, możemy za każdym razem stworzyć nieco innego bohatera, o tej podobnej specjalizacji. Wiadomo, że pod pojęciem łotra kryje się nie tylko typowy zbój, lecz także i złodziej. Wojownik może zostać zarówno rycerzem, jak i zabójcą. Oczywiście to tylko przykłady, gdyż świat Otchłani jest niezwykle rozbudowany w każdym swoim elemencie.

Postać żyje, rozwija się, uczy...

Autorzy, zapewnie nie chcąc ryzykować, zaserwowali nam standardowy system rozwoju postaci. Droga do najwyższego poziomu doświadczenia i nauczenia się wszystkiego (o ile to w ogóle jest wykonalne, w co wątpię) jest długa i wyboista. Stopniowo rozwijamy swojego bohatera, obserwując na karcie postaci wszystkie postępy. Umiejętności wirtualnego herosa podzielono na główne oraz poboczne. Ma to zapobiec temu, by mniej zaznajomiony z gatunkiemi cRPG gracz nie zajmował się niepotrzebnymi rzeczami. W sumie dobre rozwiązanie także dla bardziej wprawionych użytkowników, z wiadomych względów.



Jak to się wszystko zaczęło?

Jak już pewnie zauważyliście, Oblivion jest taką grą, w której fabułę omawia się w drugiej kolejności. Nie oznacza to, że jest ona mało istotna – wręcz przeciwnie. Są jednak nieco ważniejsze elementy, lecz już je omówiłem i mogę skupić się na scenariuszu „czwórki”. Muszę przyznać, że przy okazji pisania zapowiedzi tej produkcji, bardzo dużą uwagę zwróciłem na jej treść. Otóż akcja rozpoczyna się w celi więziennej, gdzie przebywa nasz bohater. Gra nie wyjaśnia nam, w jaki sposób tam się znalazł, bo wedle twórców jest to nieważne. Po prostu, siedzi i tyle. Uwagę mamy bowiem zwrócić na co innego. Zaraz tę cele opuści, gdyż właśnie przez nią przebiega droga ucieczki Cesarza, którego ścigają pewni zabójcy. Nagle ni z tego, ni z owego jesteśmy świadkami całego wydarzenia i, jakby tego było mało, w wyniku zamieszania, ukryte drzwi w naszym „domu” zostają otwarte, a Cesarz wraz ze swoimi wrogami, opuszczają celę. I tutaj pojawia się światełko w tunelu dla uprzednio wykreowanego herosa, który nie ma zamiaru dalej zwiedzać w kółko czterech ścian, lecz pragnie się wydostać z kicia. Tak też czyni, rozpoczynając wykonywanie początkowych misji w grze. Po kilku minutach walki z napotkanymi stworami, po nauczeniu się otwierania drzwi i poznaniu ważnych informacji na temat fabuły, wychodzimy na zewnątrz, rozpoczynając zwiedzanie tego niesamowitego świata.