Typów wyścigów jest siedem, z czego cztery dobrze znane z pierwszej części. Najbardziej oczywistymi są Circuit - tradycyjne zaliczanie okrążeń, oraz Sprint - czyli ściganie się od punktu A do punktu B. W obu przypadkach naszymi przeciwnikami są zazwyczaj trzy inne samochody.

Kolejnym, znanym z jedynki trybem jest Drag. Polega on na jeździe po prostej. W przeciwieństwie do Sprintu, tutaj liczy się jedynie przyspieszenie, ponieważ w ogóle nie musimy skręcać, a co najwyżej zmieniać pas w momencie, kiedy chcemy wyminąć jakiś inny pojazd. Żeby nie było za łatwo (gaz do dechy i jechać przed siebie to każdy głupi umie) należy się wykazać także perfekcyjną umiejętnością zmiany biegów. Nieodpowiednia zabawa z biegami nie tylko nas spowolni, ale może także uszkodzić silnik. W tym momencie nieoceniony okazuje się ogromny obrotomierz, na który trzeba zwracać baczną uwagę, a uwierzcie mi, że, pędząc dwieście kilometrów na godzinę, ciężko jest się wykazać dobrą podzielnością uwagi i naprawdę niezłym refleksem. Czasu na reakcję jest beznadziejnie mało, a czynników mogących nas zdyskwalifikować strasznie dużo. Jak dla mnie cud-miód i orzeszki.

Wyobraźcie sobie, że dwóch rywali pozostało w tyle, a trzeci jedzie równo z tobą - ty po lewej, on po prawej. Piąty bieg, silniki pracują na pełnych obrotach, każdy z was chce choć minimalnie bardziej wysunąć się do przodu, ale niestety idziecie łeb w łeb. Meta już za pięć sekund i… nagle ni stąd, ni zowąd pojawia się przed wami tunel zwężający drogę do jednego pasa. Nagłym, zdecydowanym ruchem kierownicy spychasz wóz przeciwnika na prawo. Wszystko dzieje się oczywiście w ułamkach sekund przy niewyobrażalnych szybkościach. Gość trafia w mur (teoretycznie z jego maszyny powinien zostać naleśnik, lecz niestety w praktyce samochód nie ma ani jednego wgniecenia), my przejeżdżamy dalej i finiszujemy. Mięśnie się rozluźniają, a na twarzy gracza rysuje się wyraz tryumfu. Tego typu sytuacje to chleb powszedni nie tylko w Dragu.

Następnym, już znacznie mniej emocjonującym, ale równie grywalnym typem wyścigów jest Drift. Jeśli kochacie poślizgi albo wręcz zdzieranie opon na zakrętach - to ten tryb na pewno wam przypadnie do gustu (o ile już nie przypadł w poprzedniej części). Chodzi bowiem o wykonywanie jak najdłuższych poślizgów, a nie o to kto pierwszy przejedzie metę. Dodatkowo na punktację, jaką otrzymujemy za zakręty, wpływa szybkość, w jaką się weszło w poślizg oraz kąt natarcia. W przeciwieństwie do starego Undergrounda, na trasie ślizgamy się nie tylko my, ale również nasi konkurenci, co trochę utrudnia grę, ponieważ wszelkie stłuczki (te z samochodami, jak i z bandą) powodują niezaliczenie przez komputer wykonywanego właśnie poślizgu.

Czas wreszcie przejść do opisu nowych rodzajów wyścigów. Pierwszym - należącym moim skromnym zdaniem do tych mniej ciekawych - jest Street X, w którym ścigamy się po wąskich i krótkich torach, bardzo podobnych do tych z Driftu. Tu jednak nie należy skupiać się na poślizgach, a raczej wręcz odwrotnie - próbować podczas zakrętów nie wytracać zbytnio prędkości, by móc przegonić rywali. Wymusza to na nas trochę inny sposób prowadzenia wozu niż przyzwyczaiły nas do tego trasy miejskie.

Doszły także rajdy nazwane Underground Racing League. Podobnie, jak dwa opisane przed chwilą tryby (choć jest też pewien rodzaj Drifu - Downhill Drift, w którym trafiamy na normalną drogę), także i ten nie rozgrywa się bezpośrednio na ulicach miasta, ale na specjalnym torze wyścigowym. I nie są to już krótkie okrążenia (takie jak w Street X), lecz długi tor niczym dla bolidów Formuły 1. W sumie standardzik jak na samochodówkę - nic rewolucyjnego.