Ostatnimi czasy jesteśmy świadkami wysypu gier z rodzaju First Person Shooter, których akcja rozgrywa się w czasach krwawej Drugiej Wojny Światowej. To okres szczególnie skłaniający do różnego rodzaju wypowiedzi, gdyż II WŚ były ewenementem na skalę światową i historyczną. Wielu artystów, poetów czy pisarzy starało się ogarnąć całe zło, jakie wyszło na wierzch podczas działań zbrojnych z tamtych lat. Ale czy można pojąć to, co zdaje się być nazbyt przerażająca dla normalnego człowieka?

Z drugiej strony powstawały filmy, które okazały się być bardzo popularne, książki - bardzo poczytne. I w końcu gry. Jakiś czas temu, w latach komputerowych prawie prehistoria, produkcje zahaczające o temat Drugiej Wojny były tym bardziej rozrywke, im mniej realistyczna była sama rozgrywka. Czasy się zmieniły, komputery posiadają moc obliczeniową kilkadziesiąt, jeśli nie kilkaset, razy większą niż ich poprzedniki z początku lat dziewięćdziesiątych, karty graficzne zaczynają kosztować tyle co Maluch, a ilość polygonów (i w ogóle wprowadzenie grafiki trójwymiarowej) zaczyna powalać.

Dzięki tej sprzętowej (w szczególności sprzętowej) rewolucji, możemy podziwiać dzieła coraz bardziej podobne do tego, co widzimy za oknem. Tym bardziej też potrafimy zrozumieć to, co dzieje się na ekranie komputera (chociaż też nie do końca, bo ostatecznie jesteśmy w bezpiecznym domu). By dać nam więcej rozrywki gry stają się coraz mniej grami, za to coraz bardziej sybstytutem życia. Może i jest to niepomyślne, ale zależy przede wszystkim od tytułu w jaki mamy okazję pograć... Bo jeśli chodzi o produkcje dotyczące II WŚ, to mogą one nam coś powiedzieć o tym haniebnym okresie. Oczywiście jeśli są dopracowane. Pierwszym takim tworem, który niejako ruszył lawinę, był Medal of Honor - przeniesiony z konsoli Playstation na PC. Twórcy blaszakowej wersji stworzyli jednak dzieło całkiem nowe, nie pokusili się (i chwała im za to) o konwersję. Gra w wersji PC była uważana za jedną z najbardziej realistycznych strzelanek z okresu II WŚ. Pokazywała ona także strach, jaki padał na dzielnych ludzi walczących o wolność. Słynna była rozgrywka na wybrzeżu Normandii, czyli D-Day, kiedy z wieloma Amerykanami atakowaliśmy pozycje bunkrów na plażach. Historia mówi o akcji o kryptonimie Omaha, jako o jednym z krwawszych rozdziałów działań zbrojnych Drugiej Wojny Światowej. Już wtedy gracz mógł poczuć smak (albo raczej niesmak) tego, co w zwieloktonionej wersji przeżywali żołnierze.

Następną grą, która odebrała pałeczkę pierwszeństwa MoH-owi, był Call of Duty. Jeszcze ładniejszy, jeszcze bardziej realistyczny, jeszcze lepiej udźwiękowiony (bo trzeba napisać, iż dźwięki w tych produkcjach grają istotną, a nawet bardzo istotną rolę) - słowem: ulepszenie Medal’a. Pamiętny w CoD był atak na Stalingrad (miasto-legenda; bitwy pod Stalingradem, a także w samym mieście, przybrały masowe rozmiary - tym okropniejsze, iż oprócz ważnego punktu, jakim był Stalingrad, chodziło również o zdobycie miasta-imiennika Generalissimussa - sprawa honorowa tak dla Hitlera jak i dla Stalina), kiedy mogliśmy zobaczyć skrawek zbrodniczości systemu komunistycznego. Poziom zaczynał się od rozdziału broni i amunicji - dostawał je co drugi żołnierz, każdy po 5 sztuk naboi. Przerażające. Jeżeli ktoś chciał uciec z pola walki - nie mógł, bo na tyłach stali komisarze, którzy strzelali do dezerterów. Takie historyczne aspekty gry są tym ważniejsze, że coś nam uświadamiają, może nawet czasem skłonią do przemyśleń - to nie tylko zabawa w zabijanie, a ci ludzie to przeżyli. I to było piekło...