W całym tym ambarasie znajdą swoje miejsce bandyci (słudzy Kruka, w większości starzy znajomi ze Starego Obozu), piraci (poczciwi kamraci, dowodzeni przez kapitana Grega), oraz Magowie (tak, zgadliście - Wody), którzy wyruszyli na tę niebezpieczną wycieczkę razem z nami. Jak łatwo zgadnąć, te trzy, jakże różne od siebie stronnictwa, zwalczają się nawzajem, a my znajdujemy się w samym środku konfliktu. Jednak w odróżnieniu od „podstawki”, w Nocy Kruka nie stajemy przed trudnym wyborem, po której stronie się opowiedzieć, bo wydarzenia poprowadzą nas przez wszystkie trzy obozy, za każdym razem tak samo. Wolny wybór i ogólna swoboda poległy niestety w starciu z liniowością. Jednak liniowość ta na szczęście stwarza przynajmniej iluzję, że można rozegrać dodatek na wiele sposobów.
Po krainie przechadzają się teraz bardziej egzotyczne bestie, niż w GII. Na swojej drodze spotykamy między innymi bagienne trutnie, które wybuchają po śmierci, preriowe ścierwojady, bagienne i pustynne szczury, polne pełzacze, dziki i bagienne golemy (bardzo niebezpieczne).

Lokalizacja...

...czyli Polacy nie gęsi, swój język mają. Spolszczeniem Gothica po raz kolejny zajęła się ekipa CD Projektu i sprawiła się jak zwykle nad wyraz dobrze. Za cenę 59 złotych otrzymujemy schludne pudełko z krótką instrukcją o nowościach, które wprowadza dodatek, płytką z Nocą Kruka, oraz dyskiem, zawierającym soundtrack z gry. Wspomniany soundtrack jest dla koneserów Gothica czymś, co muszą mieć. Wzniosła, pompatyczna muzyka brzmi aż miło, ale kończy się zdecydowanie zbyt szybko. Jeśli chodzi o samą grę, to nie uświadczycie w niej ani jednej literówki, tudzież innego błędu, co nie było takie oczywiste choćby w Morrowindzie. Również głosy aktorów zostały dobrze dobrane, jednak świetne wrażenie psuje czasami to, że dla oszczędności zatrudniono zbyt małą ilość lektorów, którzy później musieli podkładać głos pod dużą ilość postaci, modulując głosem, nierzadko robiąc to wręcz zabawnie, by odgrywani przez nich bohaterowie nie wydawali z siebie tych samych dźwięków. Komiczny efekt przynosi także wklejanie między wypowiedzi nagrane w GII tych z Nocy Kruka. Zabawne jest, gdy choćby taki Lester wypowiada swoją kwestię, mówiąc spokojnym, poważnym głosem, by za moment odezwać się jak spity i ochrypnięty pijaczek. Rozumiem, że nie jest łatwo zrobić tak, aby wszyscy mieli taki sam ton, bas, barwę jak podczas nagrywania kwestii do „dwójki”, bo może ktoś akurat przed sesją nagraniową był na ostrej imprezie, no ale to już lekka przesada z takimi wahaniami nastrojów, jakie podczas gry prezentują NPC-wie. Na szczęście honor ratuje tu osoba, która użyczyła swojego głosu bezimiennemu, bo ten mówi, jakby od czasów GII nie zmienił się ani o jotę. Mimo tego całego narzekania, polonizacja udała się bardzo dobrze. Duży plus ode mnie dla CD Projektu.

Grafika, dźwięki, bugi i silnik graficzny