Szykuje się pyszne danie dla fanów gier przygodowych z zacięciem kryminalno-horrorowym. Tym smakowitym posiłkiem ma być podana w listopadzie 2004 roku produkcja Fahrenheit, developera Quantic Dream. Graczom nie trzeba przypominać tej wspaniałej marki - to ci panowie uraczyli nas produktem absolutnie wyprzedzającym swoje czasy, czyli przygodówką z elementami RPG - Omikorn: The Nomad Soul. Pierwsze dzieło Quantic Dream było uznane przez prasę, jak i przez graczy, za wspaniałe - jednak w czasach, gdy wydano tę grę (listopad 1999 roku na świecie, w Polsce w roku 2000), nie było nic godnego porównania do tego świetnego tytułu. Wielu twierdzi, że właśnie to przyczyniło się to porażki twórców - gra sprzedawała się bardzo słabo, a po niedługim czasie od premiery można było nabyć ją w dużo korzystniejszej cenie. Doświadczenie jednak nie idzie na marne, a tym samym będziemy szczęśliwymi świadkami powstawania drugiego dziecka Quantic Dream, o którym teraz mowa - czyli Fahrenheit’a.

Fahrenheit nie ma absoultnie nic wspólnego z filmem o podobnym tytule - reżyserowanym przez Michaela Moore'a antybushowskim dokumencie, który zdobył Złotą Palmę, jak również miano prowokacyjnego dzieła - więc nie dajcie się zwieść. Tytuł odnosi się do tła wydarzeń, jakie mają miejsce w grze. Akcja rozgrywa się w styczniu 2009 roku, w Nowym Jorku, którego mieszkańcy są świadkami bardzo dziwnych i niewytłumaczalnych zbrodni, jakie falą przelewają się przez miasto. Z pozoru sprawa jest bardziej tajemnicza, niż się zdaje, gdyż ludzie zupełnie pospolici i zupełnie normalni dokonują mordów na takich samych jak oni szarakach, z którymi, co więcej, nie mają nic wspólnego. Odpada jakikolwiek motyw. Sytuację dodatkowo utrudnia zima, która z bardzo wielką siłą spadła na miasto. Temperatura spada (Amerykanie używają właśnie stopni Fahrenheita), a dziwaczne morderstwa, które dodatkowo łączy tajemniczy rytuał z nimi związany, stają się orzechem bardzo ciężkim do zgryzienia dla policji. Makarba wisi w powietrzu.

Atutem gry ma być nie tylko wielowątkowość fabuły, ale również i ilość bohaterów, którymi będziemy sterowali podczas rozgrywki. System może być podobny do tego, jaki zastosowano w Omikronie, gdzie również grało się wieloma postaciami, w które wchodziła dusza poprzednich. Jedną z osób tej dość groteskowej produkcji jest Lucas Kane, trzydziestojednolatek z Wishita, IT manager. Kane jest tak przeciętny jak tylko człowiek może być, jednak zastanawiające koleje losu rzucają go w wir niezwykłych wydarzeń. Jego przygoda zaczyna się od męskiej toalety w brooklyńskiej restauracji - tam Kane, w zamroczeniu, zabija zupełnie przypadkowego mężczyznę. Po tym tragicznym wydarzeniu, którego sens i powód stara się rozpaczliwie zrozumieć, ma wizje, które atakują go za każdym razem, gdy następna przypadkowa osoba dokonuje haniebnych zbrodni. Silną stroną Fahrenheit’a będą postacie zupełnie literackie, pełnokrwiste. Niczym w książkach Kaseya, każdy bohater ma swoją historię, która zmusza go do takich, a nie innych wyborów. Przykładem takiej osoby jest o sześć lat starszy brat Lucasa - Marcus, który od dziesięciu lat jest księdzem. Gdy dowiaduje się o zbrodni Lucasa chce mu pomóc, ale zarazem odczuwa straszliwe brzemię z powodu swojej głębokiej wiary. Przy czym jego młodszy brat jest ateistą, a w dodatku nie widzieli się od dwóch lat.