Twórcy gier wreszcie zaczynają kombinować w dziedzinie innowacyjności. Fahrenheit (w Ameryce znane jako Indigo Prophecy) jest pierwszą grą, którą właściwie możemy określić nazwą "gra w filmie". Próba raczej dość ryzykowna, jednak żeby nie trzymać Was dłużej w niewiedzy zdradzę, że bardzo udana. Ale po kolei.

Zarys fabularny

Nazywasz się Lucas Kane, podczas spożywania posiłku w knajpie zachciało Ci się skorzystać z lokalnej toalety. Nagle urywa Ci się film, a gdy odzyskujesz świadomość stwierdzasz, że właśnie zabiłeś w bestialski sposób (trzy ciosy nożem, każdy perfekcyjnie wymierzony w jedną z arterii serca) niewinnego człowieka. W tym momencie rozpoczyna się gra, a Ty - drogi graczu - musisz się dowiedzieć, co właściwie zaszło. Ale oprócz zwierzyny będziesz też łowcą, gdyż na miejsce morderstwa przybywa dwójka gliniarzy - czarnoskóry Tyler Miles i niedostępna Carla Valenti . W tym miejscu przemieniasz się więc w łowcę, czyli policjantów. I tak przedstawia się gra, jako Lucas tuszujemy dowody i unikamy policji, a jako funkcjonariusze staramy się odnaleźć winowajcę.



Pozorna wolność

Cała gra to sztuka wyboru, wszystkie nasze czyny zostaną osądzone, a autorzy wcale nie narzucają jedynej słusznej drogi - przynajmniej tak to wyglądało w zapowiedziach i obietnicach. Np. dokonanie wyborów skrajnie marginalnych, które wzbudzą podejrzenia przesłuchującego nas funkcjonariusza, tak aby ten postanowił nas zabrać na posterunek spowoduje koniec gry wraz z komentarzem w stylu "nigdy nie dowiedziałem się prawdy". W sumie jednak to nie przeszkadza (ja nie mogę sobie jakoś wyobrazić, żeby twórcy mogli przygotować każdą ewentualność), ale pewne sztuczne mury się odczuwa. Jednak samych wyborów jest bardzo dużo, np. okłamać policjanta na kilka różnych sposobów, czy też specjalnie zatuszować ślady w pokoju. Lucas posiada kilka specjalnych umiejętności, przykładowo czasem może odczytać myśli rozmówcy (to już zależy od gracza), dzięki czemu udaje mu się udzielić odpowiedzi, która wpłynie na jego korzyść. Większość czynności, które wykonujemy, wpływa na samopoczucie bohatera. Utrata brata wpłynie na Lucasa bardzo źle, co może doprowadzić do totalnego załamania i zakończenia gry pod pretekstem wylądowaniu w domu wariatów. To już jednak zależy od tego, jak Lucas dobrze się czuł przed tym tragicznym wydarzeniem, być może po prostu będziesz mógł kontynuować grę z tą stratą, co wpłynie nieznacznie na jej zakończenie. Będąc już przy kwestii zmian w scenariuszu, wynikających z naszych poczynań, to muszę rzec, że czasem widać nieudolną reżyserkę scenek, które usilnie starają się zmienić pod presją poczynań gracza. Punktowane na plus i minus do samopoczucia jest niemal wszystko - nawet skorzystanie z porannej toalety czy wypicie kawy. Tu duży plus dla autorów.

Być jak zwierzyna, być jak łowca

Jak wspomniałem, jednocześnie musimy uciekać, jak i gonić. Często na nasze decyzje wpływ będzie miała sympatia do danego bohatera, bo przecież poszukując śladów, które sami zatarliśmy możemy je w każdej chwili znaleźć. Ale jeśli lubimy Lucasa, to możemy tego nie robić kosztem samopoczucia Tylera. Nic na siłę. Podczas rozgrywki bardzo często staniemy przed wyborem, kim chcemy teraz zagrać, co sprawia kolejne pozory nieliniowości. Pozory dlatego, że właściwie ta kolejność nie ma większego znaczenia, a i tak musimy rozegrać wszystkie scenariusze. Chociaż zawsze lepiej mieć taki wybór, niż go nie mieć.