Na karcie postaci widnieją jeszcze dwa wskaźniki: człowieczeństwa i przestrzegania Maskarady. Człowieczeństwo to znany z innych gier charakter, z tym że zmienia się on w zależności od naszych poczynań i wpływa na opcje dialogowe oraz nasze zachowania. Im mniej punktów tym bliżej bohater jest do stania się bestią, i również przemiany te będą zachodziły częściej. Przestrzeganie Maskarady jest oczywiste - w czasie gry pięć razy śmiertelnik może zauważyć naszą „inność”, inaczej z miejsca przegrywamy. I tym razem, im więcej raz ktoś nas widział tym gorzej - jesteśmy narażeni na losowe ataki łowców wampirów, jak również stosunek innych postaci może się zmienić. Niektórym pięć wykroczeń może wydać się ilością bardzo małą. Na to też jest rada - pojawiają się zadania, których wypełnienie zmaże nasze przewinienia, lecz są one bardzo rzadkie i nie możemy na dłuższą metę na nie liczyć.

Gdy skończymy tworzyć postać zaczyna się właściwa gra. Historia ma miejsce się w przeddzień Gehenny. Gehenna jest według wierzeń wampirów czasem, gdy „z martwych” powstaną ojcowie wszystkich 13 klanów, by zabić swoje dzieci i utopić świat we krwi. Na marginesie dodam, iż fabuła Bloodlines została uznana przez ludzi z White Wolf za oficjalny prequel Time of Darkness. W czasie otwierającej filmiku słyszymy jak nasz bohater „zabawia się” z bliżej niezidentyfikowaną postacią. Niewiele później wpadają wysłannicy Camarilli, „unieruchamiając” kołkiem bohatera i jego towarzysza/towarzyszkę. Następna scena ma miejsce na zebraniu wampirów - pojawia się największa szycha Los Angeles - Książe LaCroix. Decyduje on, iż nasz Sire zostaje stracony za sprzeniewierzenie się Maskaradzie - kodeksowi, który utrzymuje całe społeczeństwo wampirów w ryzach. Otóż dokonał on/ona aktu przemiany człowieka w wampira bez niczyjej zgody, a tym człowiekiem jest właśnie główny bohater.

Chwilę później gra jest już nasza. Mamy możliwość przejść tutorial, gdzie zapoznajemy się z podstawowymi sprawami - sterowaniem, używaniem przedmiotów, korzystaniem ze zdolności itp. Po tutorialu lądujemy we własnym mieszkaniu. Okazuje się, że dostaliśmy maila od niejakiego Mercuria - pisze, iż musimy się z nim spotkać w jego lokum. Po przybyciu na miejsce okazuje się, że Mercurio został dotkliwie pobity w czasie kupowania materiałów wybuchowych. Zleca on nam nasze pierwsze poważne zadanie - iść do domu oszustów, wziąć bombę i w miarę możliwości pieniądze. Jeśli zdecydujemy się wejść do tej chaty „na chama” i pozabijać wszystkich, to zobaczymy największą wadę tej gry - system walki. Jest on dość chaotyczny, w przenośni - każdy bije każdego i powstaje ogólna zawierucha w której łatwo się pogubić. Grając mniej wytrzymałą postacią nie raz i nie dwa razy zdarza się zginąć właśnie z tego powodu. To, że niezbyt funkcjonalny, nie znaczy, iż nie efektowny - wręcz przeciwnie. Wreszcie z ludźmi walczy się jak z ludźmi - czuć, że to my jesteśmy silniejsi. Prawy prosty kończący się wyrzuceniem przeciwnika cztery metry w tył i dwa w górę to codzienność. Oczywiście mówię tu o prostych śmiertelnikach, gdyż z wampirami i innymi istotami nadnaturalnymi walczy się odpowiednio inaczej. Musimy często używać swoich zdolności by nie zginąć lub w ogóle pokonać takiego wroga. Jeśli już mówimy o zdolnościach - każda kosztuje odpowiednią ilość punktów krwi, a krew dostajemy oczywiście wysysając ją z ludzi lub zwierząt. Nie dotyczą one tylko walki - część podnosi niektóre statystyki, umiejętności, lub chwilowo przyspiesza regenerację. Dużo jest również „czarów” działających na innych, jak otumanienie, paraliż czy chwilowe oślepienie z tych niskopoziomowych. Ciekawsze zdolności to np. spowodowanie u wszystkich osób w określonej odległości wymiotowania krwią lub „zagotowanie”, co kończy się efektowną eksplozją.