WAMPIR, upiór - w słownych wierzeniach ludowych istota półdemoniczna, duch zmarłego zbrodniarza, osoby wyklętej powracającej na świat w postaci olbrzymiego nietoperza, wysysającego krew ludzi śpiących, którzy w ten sposób sami stają się wampirami; w innej wersji wampir to ożywiony przez diabła nieboszczyk wychodzący nocą z grobu, aby żywić się ludzką krwią; jedynym ratunkiem przed wampirem miało być odkopanie jego ciała i przeprowadzenie na nim zabiegów magicznych, jak np. ułożenie uciętej głowy koło stóp, przebicie osinowym kołkiem.

To encyklopedyczna definicja tego, czym jest wampir. Temat ten jest w grach eksploatowany dość mocno, powiedzmy sobie szczerze - kto nie zabijał dziesiątek tych stworów w Baldur’s Gate, Icewind Dale czy ciut nowszym Morrowindzie? Lecz pomysł wcielenia się w wampira już tak popularny nie jest, a możliwość taką na PC dawał chyba tylko Vampire: The Masquerade - Redemption (wydany w 2000 roku przez Activision, stworzony przez Nihilistic action cRPG) i w pewnym sensie Sacred (tego tytułu nie muszę chyba przybliżać). I tak oto w połowie listopada Anno Domini 2004 na światło dzienne wyszedł produkt Troika Games, twórców Arcanum: Of Steam and Magick Obscura i Temple of Elemental Evil (u nas znane jako Arcanum: Przypowieść o Maszynach i Magyi i Świątynia Pierwotnego Zła) - jak swój poprzednik osadzony został w Świecie Ciemności firmy White Wolf.

Vampire: The Masquerade - Bloodlines - bo o nim, jak zapewne zdążyliście się domyślić, mowa - oczekiwany był w tym, jakby nie patrzeć kiepskim dla fanów cRPG-ów, roku chociażby z powodu osadzenia w w/w świecie, niemniej również dlatego, iż jest napędzany silnikiem Source - tym samym, na którym bazuje inny bardzo oczekiwany tytuł - Half Life 2. Ale V:TM-B w odróżnieniu od HL2 nie jest strzelanką, tylko nomen omen pełnokrwistym cRPG-iem.

I jak na cRPG-a przystało, przed rozpoczęciem właściwej gry musimy stworzyć swoje alter ego - wampira należącego do jednego z siedmiu głównych klanów papierowego Vampire. Sztuczka polega na tym, by stworzyć postać, która będzie odpowiadać Twojemu stylowi gry, czyli od wampira cwanego i elokwentnego, który będzie potrafił „wygadać” sobie drogę do sukcesu, po tępego osiłka, który kieruje się tylko pięścią. Dostępne „stronnictwa” to: Brujah, Gangrel, Malkavian, Nosferatu, Toreador, Tremere i Ventrue.

Nieważne, który klan wybierzemy, ale (co istotne) możemy to zrobić na dwa sposoby. Najprościej jest po prostu wybrać ten, do którego chcemy należeć, jednak możemy też to uczynić przez wypełnienie złożonego z kilku pytań formularza, na podstawie którego komputer oceni na kogo nadajemy się najlepiej (identyczne rozwiązanie pojawiło się w The Elder Scrolls III : Morrowind). Niestety nie dane nam jest zmieniać wygląd naszego bohatera, jedynie możemy ustalić płeć - przedstawiciele każdego klanu wyglądają inaczej i nie sposób ich ze sobą pomylić. Potem tylko przyglądamy się karcie postaci. I tu zatrzymamy się na chwilkę dłużej. Standardowo postać opisuje dziewięć cech (siła, zręczność, wytrzymałość itp.) i umiejętności, które z kolei wpływają na „featy” (ich sami nie ulepszamy) - dopiero one mają bezpośrednie przełożenie na grę. Samych umiejętności jest dwanaście, a featów szesnaście. Do dyspozycji mamy również inne dla każdego klanu dyscypliny - one odpowiadają za specjalne zdolności naszej postaci. Każdą cechę/umiejętność/dyscyplinę możemy podnieść maksymalnie 5 razy, za każdym razem kosztuje to więcej doświadczenia (do niego wrócimy później).