Panie i panowie! Wszem i wobec ogłaszam, że po tylu latach oczekiwań Zagłada wreszcie nadeszła! Wszyscy kolonizatorzy Marsa proszeni są o nie wpadanie w panikę. Wbrew pozorom to tylko gra.

No cóż, jako wierny fan gatunku wyczekiwałem DOOM 3 już od dawna. Tworzony przez firmę ID Software od ponad trzech lat (a podobno engine jeszcze dłużej). Z powodu ciągłego przekładania premiery, a w końcu nałożenia na grę statusu „wyjdzie kiedy będzie gotowa”, wielu graczy wątpiło w sukces. Oczywiście te pesymistycznie wizje się nie sprawdziły. Chłopaki z ID to perfekcjoniści, produkt końcowy musiał być dopracowany, więc sporo trwała jego produkcja. No i nareszcie wyszła w Stanach – 3-go sierpnia 2004 roku. 10 dni później odbyła się premiera europejska (w tym polska).

Ostatnie chwile przed masakrą

Gra mieści się na 3 CD. Zainstalowałem i uruchomiłem. Moje oczy ujrzały bardzo klimatyczne menu. Jedno z ładniejszych jakie widziałem. W tle przygrywał świetny kawałek Chrisa Vrenny z Tweaker. Utwór bardzo fajny i chyba jedyny w całej grze (ale o tym potem). Zajrzałem w ustawienia klawiszy, oraz pobawiłem się opcjami graficznymi, szybko jednak przeszedłem do konkretów. Do wyboru tryb Single Player i Multiplayer. Od razu wybrałem to, co tygryski lubią najbardziej (single, ma się rozumieć :)).

Cóż, ładny filmik początkowy. Nasz bohater – kosmiczny marine – przybywa na czerwoną planetę, by zastąpić zmarłego niedawno komandosa. My, oraz inni żołnierze, mamy za zadanie pilnować, by nic nie zakłóciło przebiegu badań. Bowiem znajdujemy się w kompleksie badawczym korporacji UAC (Union Areospace Corporation) na Marsie. Atmosfera planety jest dla ludzi zabójcza, tak więc 97% gry spędzimy w pomieszczeniach zamkniętych (pozostałe 3% to wtedy, kiedy biegamy po czerwonym gruncie, oddychając tlenem z butli). Wróćmy jednak do fabuły. Otóż wysiadamy ze statku, który nas tu dostarczył i jak się okazuje nikt nie chce nas zabić! Zapewne w tej chwili większość z graczy przypomni sobie Half-Life, w którym przed rozpoczęciem prawdziwej przygody, spacerowaliśmy sobie bezpiecznie po tajnym ośrodku o nazwie Black Messa. DOOM w tym momencie korzysta z tego samego „patentu”. Nie ma chyba nic w tym złego i mi się bardzo to spodobało. Przez pierwszy kwadrans spokojnie dreptamy sobie po bazie. Zwiedzamy korytarze, rozmawiamy z ludźmi, rozglądamy się. Już za chwilę to, na co patrzymy, nie będzie takie samo! A to dlatego, że - tak samo jak w H-L – „coś poszło nie tak”. Wybuchy, zniszczenia, trzęsienia, dziwne satanistyczne znaki oraz latające, eteryczne czaszki czyniące z ludzi zombi. Na pierwszy rzut oka widać, że są to skutki jakiegoś felernego eksperymentu. Zawinił Doktor Malcolm Betruger, szef naukowy, odpowiedzialny za przebieg eksperymentu nad teleportacją. Z początku trudno jednak dojść prawdy, ponieważ naukowcy nie są zdatni do dialogu. Teraz jedynie mają świecące ślepia i pragną nas zeżreć.

Fabuła jak widzicie ciekawa, budująca klimat. Jest to re-make tej samej historyjki, jaka była opowiedziana w klasycznym DOOM’ie, tyle że w D3 jest ona trochę bardziej rozbudowana, a jej kolejne wątki poznajemy dzięki filmikom na engine’ie gry, ale także – a raczej przede wszystkim - dzięki różnym przenośnym palmtop’om (Personal Data Assistant - PDA), które znajdujemy przy martwych naukowcach. Trzymali oni w tych małych komputerkach swoje maile oraz nagrania głosowe, będące np. raportami z przebiegu eksperymentów. Oczywiście nasz marine też ma swój własny PDA, do którego możemy w każdej chwili zajrzeć (są w nim dodatkowo cele misji oraz nagrania video). Niektóre z maili (spam :)) jakie otrzymujemy, to jedyne źródła humoru. Ogólnie bowiem niewiele jest w grze wesołości (choć muszę przyznać, że znalazłem 3 Easter Eggs, czyli niespodzianki ukryte przez twórców).