To prawie tyle, jeśli chodzi o rasy. Armie wprowadziły w świat RTS nieoczekiwane urozmaicenie rozrywki - podziemia. Mówiąc szczerze, to nieraz byliśmy już świadkami wprowadzenia do gier nowego pomysłu, który jednak nie był dopracowany i jego wady równały z ziemią wszystkie zalety. Śmiało mogę powiedzieć, iż w tym przypadku jest z tym o wiele lepiej. Podziemia są mądrze wplecione w rozgrywkę. Przeciwnika można teraz zaskoczyć nie tylko z powietrza (drop) a i spod ziemi! Możemy wyprowadzić nasze wojsko z podziemi od razu obok bazy niczego niespodziewającego się wroga. Pośrodku bazy uczynić tego raczej się nie da, ponieważ Cesartwo na przykład buduje dobrze widoczny szyb na powierzchni, a Przeklęci stawiają rzucający się w oczy portal. Podziemia jednak są niebezpieczne, bo zamieszkują je potężne, budzące strach stworzenia, które mogą spokojnie wykosić w pień całe nasze wojsko. Z podziemi na powierzchnię możemy też rzucać czary (zaczynając od tych prostszych i kończąc na potężnych i niebezpiecznych, których liczba jest ograniczona), co okazuje się bardzo przydatną rzeczą.

AI komputera byłoby niezłe, tylko że jego skriptowanie w singlu Black Hole Games chyba nie wyszło. Skrypt - wróg wraca na swoje pozycje, jak tylko my uciekamy dostatecznie daleko. Bierzemy katapulty i roznosimy kompa, bo nawet atakowana przez katapultę jednostka nie pójdzie w kontrę, ponieważ nie widzi wroga.

W kampanię warto zagrać nie tylko dlatego, że ułatwi nam to zapoznanie się z przedstawionymi w grze trzema całkowicie różniącymi się między sobą rasami, lecz przyniesie także masę emocji, tak pozytywnych jak i, przykro mi to mówić, negatywnych (ostatnich o wiele mniej). I nie tylko dlatego...